Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

TEGENSTRIJDIG

Een reactie plaatsen

De gedachten die niet stil staan in mijn hoofd. De gedachten die houvast en geruststelling zoeken bij het rationele deel van mij. Lange afstand-relaties kunnen een uitdaging zijn, dat weet ik uit ervaring en wat ik hoor en lees. Tips genoeg te vinden op het Internet over hoe je die afstand overleeft, hoe je je relatie leuk en verrassend houdt ondanks dat je elkaar niet kan zien. Nu hebben het vriendje en ik al zo’n soort relatie, alleen nu wordt daar binnenkort een extra dimensie bijgevoegd. Je kunt elkaar niet zomaar even bellen omdat je je verhaal kwijt wil, waarschijnlijk niet eens elke dag even spreken.

Maar wat ik altijd het vervelendste vind is het moment dat één van de twee weer op huis aan moet. Dat je elkaar gedag moet zeggen en weer moet wachten op het moment dat je elkaar weer ziet. Zelf geef ik dan nog de voorkeur aan het zelf weggaan, maar zoals dat in de weekenden eigenlijk nooit het geval is zal dat nu ook niet zo zijn.
Toen ik eergisteren door de tuin liep, op weg naar zijn konijnen, besefte ik opeens hoe anders dit afscheid zal zijn. Ik ben er al niet zo’n held in, maar de wekelijkse kus, de “Laat je het weten als je thuis bent?”, “Rij voorzichtig en ik spreek je vanavond.” en vervolgens het geluid van zijn ‘aso-bak’ dat ik blijf horen als ik richting de achterdeur loop is inmiddels zo vertrouwd, zo’n ritueel geworden dat ik daar over het algemeen weinig moeite mee heb. Maar eergisteren, toen ik (zoals elke dag nu) dacht aan de uitzending en vooral het afscheid, drong het opeens tot me door. Toen voelde ik opeens wat dat afscheid gaat betekenen. Tot nu toe wist ik het wel, besefte ik het zeker, alleen was dat nog losgekoppeld van mijn gevoel. Opeens was het toch wel heel echt. Opeens voelt het niet alsof hij ‘eventjes’ weg gaat en dan weer terug komt. Nee, opeens zijn die maanden heel lang, lijken ze bijna eindeloos en is het aankomende gemis opeens een stuk echter en zeker ook confronterend.

En dan slaat de onzekerheid weer toe. Dat is natuurlijk nergens voor nodig, weet ik rationeel, want waarom zou hij mij anders als eerste relatie toewijzen bij Defensie? Waarom spreken we anders zo vaak over een toekomst samen? Maar opeens gaan mijn ‘beschermingsmechanismen’ in werking, welke vaak erg tegenstrijdig zijn. Ik merk dat ik nu vaker even bel, in plaats van WhatsApp te gebruiken. Even zijn stem horen, even wat dichter bij ‘m zijn dan we wezenlijk kunnen zijn, nog voordat hij weggaat. De gesprekken kunnen me niet lang genoeg duren. En aan de andere kant ben ik ook heel streng voor mijzelf en wil ik hem juist de ruimte geven door zelf echt afstand te nemen. Met zijn collega’s, zijn vrienden en familie.
Soms begin ik echt te twijfelen of hij me wel zal missen, of hij wel net zo naar zijn terugkomst uit zal kijken als ik dat (nu al) doe, en of hij bij terugkomst wel nog net zo voor onze relatie en een gezamenlijke toekomst wil gaan als ik dat wil.
Ik probeer altijd zo open en eerlijk mogelijk naar hem te zijn, maar opeens ga ik twijfelen over wat ik wel en vooral misschien maar niet moet zeggen. Lastig, als je hart en hoofd zo bezig zijn met het naderende vertrek.

En ondertussen houd ik me maar bezig met praktische zaken. Dingen als: “Zal ik het Uit & Thuisfront-magazine naar je vertrek meenemen, voor je vader?”, “Als we de vertrektijd weten moeten we even een tijd afspreken met je ouders, wanneer we er dan zijn.” en “Als we weten hoe laat je vliegt weten we meteen of we wel of geen ontbijt bij onze hotelovernachting hoeven te boeken, dus daar moeten we nog maar even mee wachten. Ik eet namelijk niet voor twee.”. Maar ook bijvoorbeeld wanneer we elkaar de komende weken zien en hoe we dat gaan regelen, en zelf heb ik ook nog genoeg te doen en te regelen voor zijn vertrek.

Maar ondertussen geniet ik ook enorm. Zo is het heerlijk om even weinig gepland te hebben op de dagen dat we samen zijn of om eens iets te plannen, puur en alleen voor onszelf. Zo hebben we bijvoorbeeld dit weekend een fotoshoot samen. Enorm spannend, maar ik ben zo benieuwd!
Of zo kreeg ik afgelopen week een foto toegestuurd van hem in DT. Dan krijg ik weer helemaal kriebels en wil ‘m het liefst aan de rest van de wereld showen, want damn, wat is mijn man (in uniform) toch sexy. Precies zoals ik altijd zeg:


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s