Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

KOM MAAR OP!

Een reactie plaatsen

Wat een heerlijke avond vanavond. Samen met mijn ouders en mijn zusje en haar vriend zijn we uit eten geweest. Echt zo leuk om op zo’n moment soms wat afstand te nemen en te zien hoe iedereen grapjes maakt, lacht met elkaar en van de avond en het gezelschap geniet. “Zie je er tegenop?”, vraagt mijn zusje half algemeen en half aan het vriendje. Een vraag die voor ons beiden wel dubbel is. Afscheid nemen is niet leuk. En hoewel hij het daar nooit over heeft zal het ook voor hem wel gek zijn denk ik om mij gedag te kussen met de wetenschap dat we elkaar pas weer in het nieuwe jaar zullen zien. Hij heeft er zin in. Ik ook, alleen dan op een andere manier. Ik merk dat de spanning van het naderende vertrek en vooral het naderende afscheid zijn weerslag heeft op mijn lijf en mijn emoties. Ik ben er nu elke dag mee bezig. Bijna de hele dag. Als ik ’s ochtends wakker word weet ik dat er weer een dagje minder te genieten is, weer een nachtje minder te slapen, voordat hij vertrekt. Ik ben moe, slaap niet echt goed en moet soms spontaan huilen. Een paar dagen terug kwam daar ook nog een bak onzekerheid bij, met als resultaat dat ik huilend in bed lag in een poging om te slapen.

Vandaag in de auto, als ik lekker tegen hem aanleun, stromen de tranen opeens over mijn wangen. Ik kan niet uitleggen wat er is. Het vriendje kijkt me wel een paar keer aan, maar vraagt niks. Vanavond in bed schiet de stress ineens weer door mijn lijf bij de gedachte dat we voor het vertrek nog ‘even’ uit eten gaan. Ik voel me onrustig en probeer er grip op te krijgen door in mijn hoofd te ordenen. Ik reken terug: zo laat is het in-checken, zo laat hebben we met zijn ouders afgesproken op het vliegveld, en een half uur eerder willen wij er al zijn. Maar dan komt het lastige gedeelte: hoe lang doe je over uit eten gaan? Hoeveel tijd moeten we daar voor rekenen? We moeten vroeg eten, besluit ik, anders zit ik daar niet lekker. Om het kracht bij te zetten zeg ik het hardop tegen het vriendje, maar in mijn lijf zit de spanning al die ik dan waarschijnlijk zal voelen en ik voel de tranen komen. Huilend lig ik in bed (o, wat voel ik me cliché), waarop hij dichter tegen me aan komt liggen, me troost en niets zegt. De interne knop gaat om en de spanning voel ik overal als een stuk opgekropte energie waar ik nu niks mee kan, maar de tranen zijn gestopt. Het liefst wil ik nu gaan hardlopen. Of tegen een boksbal slaan.
“Ga maar lekker slapen.”, zeg ik zachtjes, plant een kus op zijn lippen en bestudeer zijn gezicht in dit schaarse licht. Na een poosje gaan zijn ogen dicht en begint hij langzaam te ontspannen.

In stilte stromen de tranen weer langs mijn wangen terwijl ik naar zijn regelmatige ademhaling luister. Kom maar op met dat afscheid. Let’s get it over with.

In gedachten fluister ik ‘m toe: “Slaapzacht lief. Ik red me wel. Komt goed.”


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s