Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

JUST A STEP AWAY

Een reactie plaatsen

“I’ll never let you down
And I’ll never go away
And if you ever feeling down
I’m just a step away”

Carly Rae Jepsen komt mijn oren binnen als ik de deur uit loop voor mijn hardlooprondje. Ik start mijn loopprogramma en krijg een kleine ‘bounce’ in elke stap die ik zet. Ik voel me goed! Ik droom gelukkig niet meer dat we ruzie hebben en eigenlijk vallen de dagen best mee, zo deze eerste week. Oké, de eerste week was maar een halve week, maar ik had het zoveel lastiger verwacht. Ik denk dat het mede zo goed gaat omdat wij het natuurlijk wel gewend zijn om elkaar een week te missen. Normaal gesproken zien we elkaar alleen in het weekend en ik moet zeggen dat ik dan ook wel weer heel blij ben om ‘m weer te zien, te ruiken, te voelen en hem om me heen te hebben. De afgelopen tijd was een uitzondering waarin we elk moment dat we bij elkaar konden zijn met beide handen hebben aangegrepen. Maar ook na die periodes (vlak voor vertrek weer bijna een week fulltime) van samenleven, samenwonen en samenzijn valt het weer alleen zijn best mee. Ik ga naar school, maak mijn huiswerk, schrijf brieven, kaartjes en zorg voor pakketjes om richting mijn lief te sturen en dan heb ik ook nog mijn werk. Soms heb ik het gevoel dat er te weinig uren in een dag zitten om te doen wat ik allemaal wil doen en nog wat vrije tijd te hebben ook nog.

Maar eerlijk is eerlijk: de highlights van mijn dag zijn toch wel de momenten dat ik wat van ‘m hoor. Gelukkig is dat regelmatig. Dan een mailtje, en dan weer een belletje, soms zelfs allebei! De laatste roddels die ik met ‘m kan delen en horen hoe hij het daar heeft. Het is gewoon zo fijn om zijn stem te horen. Negen uur ’s avonds is voor mij een grens in de dag. Het tijdsverschil is een half uur minder dan ik oorspronkelijk dacht, maar na die tijd verwacht ik sowieso geen bericht meer. Dat betekent overigens niet dat ik mijn mobiel niet 24/7 bij me probeer te houden, just in case… Ha ha ha. Ik ben niet teleurgesteld als ik niks hoor, want ik verwacht niks. Maar het geeft mij zelf toch een beetje rust om een grens te hebben in de dag.

Mijn cadeautje heeft hij inmiddels uitgepakt en was er erg blij mee. Voor elke week een envelop voor hem om open te maken, zodat hij even aan me denkt en ik hopelijk een glimlach op zijn gezicht kan toveren. Ik ben de lijst kwijt van wat er in welke week uit te pakken is, dus bijkomend voordeel is dat het nu ook voor mij een ‘verrassing’ is. De eerste envelop heeft hij natuurlijk al opengemaakt, en aangezien we vandaag aan een nieuwe week zijn begonnen zal binnenkort ook envelop nummer 2 geopend worden. Zo fijn dat hij het echt leuk vindt. Dat geeft mij ook weer zo’n goed gevoel.

“If you need a shoulder
Or someone to hold you
I’ll keep my arms open wide
I’ll be the one who loves you
I’ll be right there by your side”

Ook nu weer tijdens mijn rondje gaan mijn gedachten alle kanten op. Ik schrijf hele blogs in gedachten en mijn brieven aan hem zijn eindeloos. Ik besef me weer eens temeer hoe graag ik er voor hem ben, en hoeveel ik om hem geef. Maar ook wat een stimulerende factor hij is voor mij. Sinds zijn vertrek ben ik weer begonnen met afvallen. Ik heb me gistermorgen voor het eerst gewogen en vanmorgen weer. -0.6 kilo! Als dat zo doorgaat (laat ik nu even niet realistisch maar heel optimistisch zijn) dan ben ik zo met twee maanden klaar voor zijn terugkomst! Ha ha ha… Dat lijkt me wel wat.

Ik had nooit gedacht dat ik het zou missen dat hij met me mee zou lopen. Daar deed ik eigenlijk niet aan. Ik loop het liefste alleen, want dan kan ik mooi mijn eigen tempo aanhouden, hoef niemand te ‘entertainen’ en hoef me ook niet rot te schamen om mijn slakkentempo en drillende benen en billen (om de rest maar even niet te noemen). Maar hij stond er gewoon altijd op dat hij met me mee zou lopen en hield dan ook echt mijn tempo aan. We gingen zelfs naar de trimbaan samen wanneer we in zijn oude woonplaats waren. O, wat herinner ik me de eerste keer nog goed. Dat begin, dat was toch het lastigste. Je wil niet voor gek staan en je wil toch een beetje wat uithalen op die toestellen zonder meteen ter aarde te storten. Maar wat is het toch stiekem ook wel heerlijk om hem bezig te zien, ook al weet je dat hij zich op dat moment minder inspant dan dat hij normaal zou doen als hij zich niet aan mij moest aanpassen. En als ik het even niet red, dan is hij er voor me om me te helpen en me te motiveren. Als ik hem zijn oefeningen zie doen maak ik mentale foto’s en filmpjes om nog eens aan terug te denken, want wat kan ik stralen als ik ‘m zo bezig zie. En wat is ie mooi!

“In the space between the words
In the silence of your eyes
In the hands that know the touch
It’s the way I feel inside”

Inmiddels ben ik alweer een paar kilometer verder en het zweet loopt langzaam langs mijn rechter wenkbrauw naar beneden. Mijn telefoon moet ik zelf vasthouden, want het zakje in mijn loopbroek heeft het begeven. Ik begin mijn benen te voelen, mijn linkerborst doet zeer en ik kijk wat vaker op mijn telefoon hoe lang ik nog ‘moet’, maar ik hou vol. Ik kan dit!

Ik denk aan de e-mail die ik vanmorgen kreeg, met zijn dagboekje van de afgelopen dagen. Hij heeft blijkbaar een oplossing gevonden om zijn notities van zijn telefoon naar de computer te krijgen en zo naar mij te kunnen sturen. Het is genieten om ze te lezen, om op zo’n manier een kijkje in zijn leven daar te krijgen. Als ik lees dat hij het heerlijk vindt om mij weer even te horen maakt mijn hart een sprongetje. Ik kopieer de tekst en plak het in een Word-documentje om zo ook al zijn dagboek-fragmenten, net als onze emails, brieven e.d., te kunnen bewaren in een mapje. Om later nog eens terug te kunnen lezen en te kunnen bundelen.

En terwijl ik meters vreet lach ik in mijzelf om alle voordelen die het toch ook wel heeft dat hij nu in die stofbak zit. Meer ruimte in bed en meer dekens voor mij. Ik kan hele weekenden werken, wat weer meer centjes opbrengt, ik hoef me niet meer zo vaak te scheren als ik er geen zin in heb, ik hoef ’s ochtends na het vroege plasmoment niet even snel mijn tanden te poetsen en ik hoef niet altijd leuk ondergoed aan en kijken of het enigszins matcht. Ik kan mooi meer scheetjes laten in bed (tja, je wil vaak toch nog een beetje lady-like zijn als hij er is) en de accu van mijn telefoon gaat ook veel langer mee zo op een dag. Heerlijk!

“Here we are
Dancing cross this floor together
With every step I take I seem to want you more than ever
You made me love you
Look into my eyes”

Ik druk met mijn linkerhand nog een keer driemaal op het knopje vlakbij mijn oor. Repeat! ‘Perfect wedding song’, gaat door mijn gedachten, ik probeer weer wat actiever te lopen en ik droom in gedachten weer verder over onze toekomst. Als hij weer veilig thuis is, als hij weer fijn bij mij is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s