Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

CADEAUTJES

1 reactie

In ons contact zit tot nu toe een zekere regelmaat en dat vind ik heerlijk. Ik heb momenten om naar toe te leven en momenten dat ik weet dat ik niks hoef te verwachten. Toch ben ik me ook enorm bewust van het gevaar van regelmaat en betrap ik mezelf er op dat ik vaker bij mezelf dingen denk als: ‘Dit moet ik hem straks echt niet vergeten te vertellen of vragen.’. Ik leef graag naar dingen toe en kijk naar dingen uit, maar ik ben zo (onverwacht) relaxt onder deze onzekerheid dat elk belletje toch als een cadeautje is. Het overgaan van mijn telefoon is het gewaarworden van mijn cadeautje. Als ik op het display kijk en zie dat hij het is, is het alsof ik mijn cadeautje voor me zie liggen en wanneer ik opneem scheur ik figuurlijk ongeduldig het papier er vanaf. Maar pas als ik zijn stem hoor is de inhoud zichtbaar en kan ik genieten van al het moois wat ik voorgeschoteld krijg. Als ik zijn verhalen hoor trekken mijn mondhoeken inmiddels tot ver bij mijn oren denk ik en glimmen mijn ogen als opgepoetst zilver.

Op het werk wordt ook met mij meegeleefd en een aantal vaste gasten vragen steevast hoe het met hem gaat en of hij alweer gebeld heeft. Als één van hen vraagt of hij mijn cadeautje al heeft open gemaakt herinnert me dat aan mijn envelop voor week twee. Daar heeft hij nog helemaal niks over gezegd! Wanneer hij belt vraag ik het meteen. Hij is verbaast dat hij het me nog niet verteld heeft, maar herinnert zich vervolgens dat hij er wel over heeft geschreven in zijn dagboek. Hij telt de nachtjes tot de volgende envelop, merk ik op als ik hem hoor zeggen “Nog 2!”. Inmiddels zwel ik bijna op van blijdschap, verheugd dat hij het echt heel leuk vindt. Voor de glow-in-the-dark-sterren van vorige week moet hij nog even op zoek naar dubbelzijdig tape en het time-capsule-idee van deze week vindt hij erg leuk en gaan we zeker doen in de toekomst. Ik zweef inmiddels op een wolkje en geniet van het feit dat ik dit voor hem kan doen. En stiekem ben ik nu extra nieuwsgierig wat hij in zijn dagboek heeft geschreven.

Ik krijg ook een mailtje, gevolgd door twee mailtjes met foto’s. Wat is het toch mooi, de techniek van tegenwoordig. Zelfs ik kan al die techniek soms wel vervloeken, maar op momenten zoals deze geeft het mij een kijkje in zijn wereld en in wat hij daar meemaakt en doet. Dat is voor mij zo waardevol… Nu wachten tot de ‘ouderwetse’ post hem ook bereikt, want daarin zit mijn volgende verrassing. Op Facebook heb ik ‘m al een kleine ‘sneak peek’ gegeven van wat er sowieso nog gaat komen. Ik sta nu al te popelen om te horen wat hij er allemaal van vindt! Geduld is een schone zaak, maar zeker geen gemakkelijke. Als dat ene snoepje dat je met snoephappen maar niet te pakken krijgt, of als het wachten in de wachtrij voor een concert. Maar uiteindelijk heb je dat snoepje te pakken, uiteindelijk ga je naar binnen en begint de artiest te spelen, maar tot die tijd… Aftellen! Weer een klein mijlpaal-momentje waar ik me op kan richten. Appeltje eitje dit! Twee vingers in de neus. Time flies!

Advertenties

One thought on “CADEAUTJES

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s