Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

POST!

Een reactie plaatsen

Ik vind dat zoiets geweldigs, post. Oké, dan tellen we de zakelijke dingen niet mee (en om over de blauwe enveloppen nog maar te zwijgen), maar persoonlijke post geeft toch een speciaal gevoel. Er was een tijd dat e-cards heel populair waren en in die tijd heb ik er veel verstuurd. Nu doe ik dat nog maar zelden en stuur ik liever een kaartje. Oké, ik geef het toe dat ik ook regelmatig gebruik maak van sites zoals Greetz.nl. Hier kun je je kaartje online kiezen, eventueel aanpassen, de tekst er in typen en de datum van verzending kiezen. Hoewel dit niet helemaal persoonlijk is (het is tenslotte een geprint lettertype en niet een handgeschreven kaart), is het wel gemakkelijk. Vooral de keuze om de verzenddatum te kiezen vind ik ideaal. Nu kan ik van tevoren al kaarten maken (en betalen) voor gebeurtenissen die al vaststaan, zoals verjaardagen en huwelijken.

Maar het mooiste blijven toch de handgeschreven kaarten en brieven. Wanneer heb jij voor het laatst bijvoorbeeld een handgeschreven brief ontvangen? Tegenwoordig schrijven we liever een e-mail dan dat we een brief sturen. Ook ik maak me hier vaak schuldig aan, maar het romantische van een handgeschreven brief kan ik nog altijd zoveel meer waarderen. En dat is eigenlijk ook wel het mooie van een uitzending, want dit is de uitgelezen kans. Daarom heb ik het vriendje op een bepaald moment gevraagd wat hij er van dacht om elkaar een brief te schrijven en die dan vlak voor vertrek uit te wisselen. De eis van mijn kant uit was wel dat het handgeschreven was. Of je het van tevoren dan uittikt in Word maakt mij niet uit, dat doe ik ook regelmatig omdat ik sneller typ dan schrijf en zo mijn gedachten beter bij kan houden. Hij wilde dat wel doen en heeft er echt de tijd voor genomen om de brief aan mij te schrijven. En als ik nu weer zijn brief pak en opnieuw lees dan voelt dat toch wel heel speciaal. Fijn om iets fysieks van hem vast te kunnen houden en elke keer opnieuw zijn woorden te kunnen lezen, zijn handschrift meer en meer eigen te worden en zijn woorden zijn zoveel meer persoonlijk dan wanneer hij het getypt aan mij had gegeven. Dit is van hem en kan door niemand anders geschreven zijn. Niet in taalgebruik (met heerlijke dyslectische foutjes), niet in zinsopbouw, niet in gekke typische dingen zoals ‘even pauze…’ en niet in zijn typische persoonlijke mannen-handschrift. Dit is ook zo persoonlijk dat ik het alleen voor mij hou. Dit heeft hij voor mij geschreven en ik koester het ook op die manier, en het zorgt er ook wel voor dat ik me echt speciaal voel.

Ik vind het maar lastig in te schatten hoe het daar moet zijn om post te krijgen. Hier word ik al helemaal blij van post. Als ik het oranje van de postbode zie die die ene kaart of brief in de bus doet, of misschien wel een pakketje aflevert, maakt het me al nieuwsgierig of het voor mij is en zo ja, wat het dan is! Hoe moet dat daar zijn… Ver van huis, in een stoffig land, zonder vrienden, familie en vrouwen en vriendinnen met alleen je collega’s om je heen. Hoeveel betekent post dan? Hoe voelt het om die handgeschreven brief te krijgen, of dat ene kaartje? Hoe voelt het om je pakketje uit te pakken en te ontdekken wat ze nu weer in Nederland bedacht hebben wat jij misschien graag zou willen ontvangen? En hoe werkt het praktisch gezien? Hoe weet je dat er post is, dat er post voor jou is en moet je het dan ophalen of wordt het uitgedeeld? Zelfs al legt hij het uit, dan nog is het denk ik lastig voor te stellen hoe het nou echt is. Maar wat ik al zo vaak heb gelezen en gehoord worden ze er wel blij van. Mijn vriendje in elk geval wel, want ik kreeg een e-mail waarin hij zei dat hij die dag mijn ‘geweldige brief’ had ontvangen. Ook had hij zijn dagboek bijgevoegd en ook hierin geschreven dat hij een lieve brief van mij had gekregen en die meteen had gelezen. Natuurlijk vergeet ik dan te vragen welke datum op de brief stond, want nu heb ik geen idee welke het is. En er moet nog meer komen, want ik heb in totaal twee brieven, twee kaartjes en een koker-pakketje verzonden afgelopen week. Nog meer dus voor hem om naar uit te kijken, maar ook voor mij. Maar man, wat was die brief er dan snel! Wat ongelooflijk tof! Nu duurt het wachten op de rest van de post toch iets minder lang voor mijn gevoel.

En als ik dan lees hoe blij hij er mee is en dat hij zondagavond op Facebook om één over twaalf schrijft dat hij weer een envelop mag openmaken van zijn cadeautje (en dus niet eens het nachtje kan wachten) dan weet ik nog eens extra waarvoor ik het doe. En wat is dat een bijzonder gevoel. Hartverwarmend. Er komt nog meer aan lief. Speciaal voor jou!


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s