Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

EEUWIGHEID

Een reactie plaatsen

Dat wachten lang duurt is bekend, maar zelfs al ben ik druk bezig met van alles, elke dag weer, dan nog lijkt de tijd voorbij te kruipen. De anderhalve week achter ons voelt als anderhalve maand en soms is de datum van terugkomst mijlen ver weg.

Ik ben streng voor mijzelf. Dit is wat ik wilde, een man in het leger. Dit is wat ik krijg, een man in het leger en dus ook een man op uitzending. Precies zoals ik wist dat het zou zijn. En om eerlijk te zijn voel ik me best stoer (zoals het vriendje dat altijd zegt) van tijd tot tijd. Ik regel de dingen die gedaan moeten worden en ‘support’ mijn vriend terwijl hij daar zit. Maar soms lijkt het ook anders. Als hij oprecht aan me vraagt hoe het met me gaat dan voel ik het gemis van mijn maatje, van diegene waarmee ik alles kan delen. Maar ik laat het niet blijken. Ik zet mijn glimlach op en zeg in woorden dat ik hem wel mis, maar ik hou dat muurtje omhoog.

Als hij me aan de telefoon vraagt of ik dat ook nu niet laat blijken springen de tranen in mijn ogen. Tot net een seconde geleden was er niets aan de hand, maar wat mis ik hem opeens. Die oprechtheid en de goede woorden die hij vaak zo perfect weet te plaatsen. Ik mis hem! En ik baal. Want dit is niet hetzelfde. Zijn stem horen is heerlijk, maar het is niet hetzelfde als hem hier bij me hebben. Gewoon mijn armen om hem heen kunnen slaan, mijn hoofd tegen zijn borst, zijn geur die ik inadem en zijn warmte die me troost.
Ik baal dat het soms tegenvalt, want ik had hier fietsend doorheen gewild, hoe onrealistisch dat ook zou zijn. Ik baal dat ik hem hier meer mis dan hij mij daar, want ik heb hier toch alles wat ik normaal ook heb? Ik baal, want ik wil er voor hem zijn, maar soms voelt het meer alsof hij er voor mij is.

Half my heart is deployed, las ik eens op Internet. Veel dingen op uitzending-gebied zijn gebaseerd op Amerikaanse militairen die (zo wordt het benaderd) voor hun land en de vrijheid van de Amerikanen en de wereld de halve aardbol over reizen voor lange periodes aaneen. Soms mogen de relaties mee, als ze bijvoorbeeld voor een paar jaar gestationeerd worden in Duitsland, Nederland of andere delen van de wereld. Maar vaak zijn ze weg, voor zeker een jaar. Dan besef ik me weer hoezeer ik in mijn handen mag knijpen (en hoe ongezond ik het daar geregeld vind). Maar al is het vriendje maar voor een paar maanden weg, toch past het ook bij mij: de helft van mijn hart is daar. En hoe toepasselijk gaven mijn zus en zwager ons beiden na terugkomst van hun vakantie een sleutelhanger die precies dat symboliseert. Zijn naam in de mijne en mijn naam in de zijne. Mijn hart is voor de helft daar, maar gelukkig heb ik zijn helft ook bij mij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s