Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

BAAL-WEEK

Een reactie plaatsen

Als ik in bed lig en naar de glow-in-the-dark sterren op mijn plafond kijk (dezelfde soort die in de eerste envelop voor het vriendje zaten) hoor ik het tikken van de verwarming in mijn kamer. Het doet me denken aan een herinnering die ik allang weer vergeten was tot ik laatst wat oude berichten doorlas. Het doet me denken aan de steiger die tegen ons huis stond en de wind die de steiger keer op keer tegen het huis aan blies de avond voordat ik en het vriendje onze eerste date hadden.

Het is gek hoeveel je eigenlijk vergeet en hoeveel er ook weer opgeroepen kan worden door middel van geuren, geluiden, tast en al onze andere zintuigen. Zo houdt mijn moeder van opgeklopte melk in haar koffie. Tegenwoordig hebben we daar een super apparaatje voor, maar voorheen warmden we de melk gewoon op in een pannetje en klopten het op met de garde. Maar ook als ik bijvoorbeeld de eieren opklop dan denk ik nog altijd aan mijn eerste vriendje, omdat hij een keer voordeed hoe je het beste de melk kon opkloppen om het meeste schuim te krijgen. En nog altijd doe ik het zo. En zo is er een plek hier in de buurt die me herinnert aan een gesprek met mijn laatste ex-vriendje en zeg ik nog af en toe “Crisis!” zoals hij dat ook vaak gebruikte. Maar zo merk ik (nu het vriendje weg is) dat ik ook al heel snel bepaalde dingen van hem heb overgenomen of dat hij me bewuster heeft gemaakt met betrekking tot bepaalde dingen. Zo ben ik vrij snel merk gebonden uit gewoonte omdat dat dan bevalt en toen ik laatst tampons ging kopen besloot ik eens niet de o.b.’s te pakken, maar te kiezen voor een eigen merk wat minimaal de helft goedkoper was. Normaal gesproken doe ik de boodschappen voor mijn moeder en hoef ik minder op de prijzen te letten, maar door het samen boodschappen doen en ook met het oog op de toekomst (en het feit dat ik waarschijnlijk niet na mijn studie meteen een baan heb) word ik me daar nu (mede door hem) bewuster van. Oké, toen ik vervolgens het plasticje van zo’n tampon niet open kreeg stond ik natuurlijk wel eventjes te mopperen, maar dat tellen we maar even niet mee. Ha ha ha.

En nu ik een baal-weekje heb hou ik me vast aan dit soort kleine momenten die (ondanks de lichte frustratie) een glimlach op mijn gezicht weten te toveren, doordat ik gewoon even aan hem denk. Ik hou vast aan zijn ‘even snel omdat ik van je hou’-mailtje en lees de laatste woorden ‘mis je’ wel duizend keer.

Ik zit mijzelf deze week gewoon helemaal in de weg. Ik ben onzeker, ga over alles twijfelen (Houdt hij nog wel van me als hij terug komt? Mist hij me wel echt?) en bezoek zelfs de Facebook-pagina van zijn ex waardoor mijn onzekerheid alleen maar toeneemt (want hoe zal hij wel niet kijken naar die foto’s van zijn ‘ik ben model’-ex?) terwijl ik van tevoren weet dat ik dat gewoon niet moet doen. Ik verwacht in stilte dingen van hem die onrealistisch zijn, want wat had ik, toen ik op een zwak moment heel stom vroeg wanneer hij weer zou bellen, graag gehoord dat hij zou bellen wanneer hij kon, in plaats van ‘weet ik nog niet. Even kijken wanneer ik tijd heb’. De woorden zijn bijna hetzelfde, maar toch baal ik en het is volkomen irrationeel. In gedachten verontschuldig ik me voor deze gedachten, want ik weet niet waar het vandaan komt en ik lijk er geen grip op te hebben. Ik weet niet eens waarom ik het vraag omdat ik het niet eens wil weten (en we dat zo hebben afgesproken), zodat ik er ook niet op kan gaan rekenen. Maar deze week voel ik me stuurloos. Mijn houvast in mijzelf is weg, maar ik weet ook dat ik dit niet van hem kan vragen. En waar het schrijven van een blog-post mij normaliter helpt bij het ordenen van mijn gedachten kan het mij nu ook niet die voldoening geven. En ach, misschien is het ook wel de vermoeidheid en het wennen aan mijn nieuwe eetpatroon. Maar de kilo’s blijven verdwijnen en het lijkt er op dat ik mijn streven voor zijn terugkomst ga halen dus daar hou ik me aan vast.

Ik moet hier nu zelf doorheen dus richt ik mij op leuke dingen. Naast school begin ik met het maken van pakketjes. Ik struin internet af voor kleine verrassingen, schrijf kaartjes en brieven en doe al wat inkopen in de supermarkt voor een aantal pakketjes. In de supermarkt sta ik vervolgens te twijfelen over elk dingetje. Het ‘in welk bakje moet het?’-scenario komt in gedachten naar boven en ik weet dat ik gewoon een keuze moet maken. Als hij het niets vindt dan kan hij er altijd nog een collega blij mee maken. Ik kan niet alles perfect doen, ook al zou ik dat wel willen. Zijn wensen helpen ook niet mee, want die heeft hij niet. Of toch wel… “Een broodbakmachine en meel!”, zegt hij aan de telefoon. “Want het brood hier is niet te eten.” Ik begin te lachen en zou hem dat met alle liefde opsturen, alleen mag dat niet van defensie. Geen poeders… Dus aan een broodbakmachine heeft ie dan ook niks, ook al zou het een gouden handel daar zijn.

Maar als ik vervolgens elke avond in mijn bed lig dan pak ik even zijn grote MAG-LITE en schijn op mijn plafond. Na een paar seconden doe ik het licht uit en zie in het donker de glow-in-the-dark sterren boven me, denk aan hem en automatisch moet ik glimlachen. Slaapzacht. Weer een dag voorbij, weer een nachtje afgeteld, weer even een momentje van rust in mijn chaos en weer een klein beetje dichter bij zijn terugkomst.

P.S. Ik hou van je.


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s