Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

“NIET HUILEN, LIEF.”

1 reactie

Ik ben doodop als ik na het werk thuiskom, maar nadat we gegeten hebben stap ik onder de douche, kleed me aan, föhn mijn haren en doe wat make up op, want vanavond heb ik een date. De hele dag en avond kan ik aan niets anders denken. Vanavond zie ik mijn vriendje weer! Sinds de avond ervoor kijk ik stiekem af en toe eens naar de foto’s die hij die avond stuurde. Al die dagen heb ik alleen af en toe zijn stem gehoord, zijn woorden gelezen, foto’s gezien van het kamp en zijn kamer, maar behalve een silhouet-foto heb ik hem na het afscheid niet meer gezien. Het is fijn om hem te zien en wat heb ik dat gemist. Hij ziet er goed uit. En niet alleen in een ‘wow, wat ben je toch ook sexy’-manier (maar ook zeker dat).

Ook is de post weer aangekomen en heeft hij eindelijk mijn pakketjes en brieven van vorige week gehad. Na maanden van geheim overleg (zelfs op momenten dat hij naast me liep, zat of lag) is nu eindelijk mijn grootste verrassing aangekomen: een poster op A1-formaat van een tekening die ik heb laten maken met allemaal elementen erin die typerend zijn voor hem en voor ons. Hij is er blij mee en heeft het naast zijn bed gehangen. Hij vertelt me dat zijn collega’s de poster ook leuk vinden. Tof! En ook hebben mijn kaartjes samen met de kaartjes die hij van anderen heeft gekregen een plekje op zijn kamer. Ik zie dat ook het kaartje wat in mijn tweede pakketje zat er bij hangt. Dat betekent dat hij dus ook mijn videoband-opbergdoosje heeft gekregen, twee puzzelstukken, wat snoepjes en een kussensloop betekend door mijn nichtje van 1,5 (opgevuld met wat teksten van mijn familieleden en mijzelf). Als hij nu niet meer goed slaapt….

Als ik me opgemaakt heb ga ik naar beneden. Mijn telefoon leg ik aan de lader, maar wel binnen handbereik, en ik zet het geluid op z’n hardst. Ik wil hem niet missen op het moment dat hij online is. Ik verwacht dat het laat wordt, net als de afgelopen tijd, dus ik kijk telkens op mijn pols om te zien hoe laat het is. Maar ik heb geen mechanica in mijn arm of leef in de toekomst en mijn horloge ligt boven dus daar schiet ik nog niet zoveel mee op. Mijn telefoon heb ik inmiddels in mijn hand, want stel je voor… Op het moment dat ik maar weer eens op Facebook wil kijken en mijn scherm open krijg ik net een berichtje van hem binnen. Mijn hart maakt een sprongetje en ik begin onmiddellijk te grijnzen. Snel loop ik naar boven. Ik wil hem zien! Blijkbaar moet er nog iets geïnstalleerd worden en man, wat duurt dat lang voor mijn gevoel. Als we dan beiden de installatie hebben voltooid kunnen we verbinding maken. Ik stuiter zowat van mijn bed, bedenk me of dit wel de meest ideale positie is of dat ik niet anders moet gaan zitten en als er dan verbinding is dan…. Zie ik mezelf. Niet hem, maar mij. Hmmm… De verbinding wordt verbroken en hij zegt dat hij zichzelf zag. Ja schat, ik ook. Poging twee dan maar. Die lukt en dan eindelijk zie ik hem. Eén nadeel: hij is bevroren. Ik moet lachen, maar na een paar pogingen zit er wat beweging in. De verbinding is traag, maar we kunnen elkaar zien! Wat is dit fijn!

Ik voel me een tiener van zo’n tien jaar terug, alleen nu met nog meer kriebels en een nog grotere grijns. Wat is het lang geleden dat ik een webcam gebruikt heb en ik probeer af en toe te kijken of ik er nog wel een beetje toonbaar op sta. Als hij me zegt dat ik een smaller koppie krijg en er ‘lekkerding’ tussendoor gooit voel ik me zoals het vrouwelijke stinkdier uit Bambi op versiertocht. Hartjes in mijn ogen, knipperend met mijn wimpers, een glimlach tot achter mijn oren en wegzwijmelend bij de aanblik van de man die mijn hart hordes laat lopen.
Als ik mijn eigen beeld check zie ik dat ik wat inkijk heb, maar ach, kan mij het schelen. Geef die jongen ook wat om van te genieten. Wanneer hij nog eens zegt dat ik er echt goed uitzie (zou het de inkijk zijn? Haha) bedenk ik me dat hij niet eens half weet hoe goed dat is om te horen en hoe goed hij er uit ziet.

Als hij op een gegeven moment vraagt hoe het hier gaat vertel ik hem dat ik er (denk ik) achter ben waarom ik een baal-week heb. Ik probeer hem zo kort mogelijk te vertellen dat ik ons contact mis. Echt contact. De momenten waarop je met elkaar van gedachten wisselt, elkaar deelt in hoe je je voelt en wat je denkt. Ik mis het dat ik niet weet hoe hij zich voelt en wat hij denkt, al weken niet. Ik vind het fijn om te horen hoe zijn dag is en wat hij gedaan heeft, maar als je het van een afstandje bekijkt zou hij hetzelfde gesprek zo met zijn moeder kunnen voeren, bij wijze van… Wij hebben vanaf de eerste seconde dat we elkaar spraken en leerden kennen altijd nagestreefd om open en eerlijk te zijn naar elkaar. Over alles. Maar een paar dagen voor zijn vertrek merkte ik dat we dat niet over zijn uitzending deden. Ik zei veel, maar ook niet alles, en hij luisterde, troostte mij en als we het met anderen over de uitzending hadden zei hij dat hij er zin in had. Wanneer ik hem vroeg of hij me ging missen zei hij van wel, maar daar hield het ook op. In zijn brief aan mij, die we bij het afscheid uitwisselden, kwamen er opeens nieuwe dingen naar voren. Daar had ik het ook zo graag over gehad samen! En nu hij daar is, is het niet anders. Ik kan hem nu veel lastiger inschatten. Het voelt alsof ik wel weet hoe hij het heeft, maar niet hoe het echt met hem gaat.

Als ik al die gedachten uittyp komen de tranen weer naar boven, op mijn beeldscherm zie ik zijn vertrouwde gezicht en door mijn waterige zicht zie ik eerder aan hem wat hij me een paar seconden later schrijft: “Niet huilen, lief. Kusje”. Hij snapt me, hij begrijpt me. Met een grapje maakt hij me zo weer aan het lachen en steken we onze tong naar elkaar uit. Dit is mijn lief, dit is onze liefde voor elkaar. We genieten van het moment, ook al kunnen we elkaar niet horen. We proberen het wel, maar het werkt heel slecht. De verbinding is er niet goed genoeg voor. Als ik vertel over mijn realistische droom van laatst, waarin ik droomde dat ik zwanger was en bij het wakker worden bij mezelf dacht: hoe ga ik dit op een leuke manier aan hem vertellen met hij daar en ik hier?, hebben we beiden hetzelfde in gedachten over hoe we dat zouden doen. Leuk, ook al krijgen we voorlopig geen kindje en hoop ik toch echt dat hij tegen die tijd ook gewoon nog hier is en niet weer eens is uitgezonden.

We nemen afscheid van elkaar, ik glimlach zijn grijns gedag en hij zegt me: “En droom maar fijn over je zwangerschap”. “De onze dan hè”, kaats ik de bal terug. “Zeker.” Ik kan het niet laten om ‘m nog één keer te plagen en vraag of ik anders misschien toch maar die afvalbuddy moet zoeken. “Echt niet!” zegt hij hardop en de verbinding geeft dit opeens heel duidelijk door. “Echt niet!” staat er ook nog eens in mijn scherm. Gelukkig. Want mijn afvalbuddy zit in een zandbak te spelen. Vond ie leuk.

Wanneer ik de verbinding verbreek voel ik me als Deedee van Dexter’s Laboratory: irritant blij en huppelend. Het voelt alsof er last van mijn schouders is gevallen. Vanaf vanavond kan ik de wereld weer aan. Als ik in bed ga liggen maak ik, zoals beloofd, een foto van mezelf waarop ik lach, zodat hij daar naar kan kijken. Dat had ie zo gemist. Droom fijn!

[Bron Afbeelding]

Advertenties

One thought on ““NIET HUILEN, LIEF.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s