Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

DE WET VAN MURPHY

1 reactie

We leven tegenwoordig in een maatschappij waarin techniek verweven is met ons bestaan. Overal om ons heen is techniek en we lijken er steeds meer afhankelijk van te worden. Normaal gesproken licht ik al op bij elk berichtje wat ik krijg, maar nu het vriendje op uitzending is zijn mijn computer, het internet en vooral ook mijn telefoon dikke vrienden met elkaar. Althans… Als het allemaal werkt. Want één ding is zeker met techniek: je kan er nooit 100 procent van op aan. Mijn computer staat bijna dag en nacht aan, mijn telefoon houd ik (zeker nu) altijd in de buurt en als ik weet dat hij kan bellen ga ik niet eerder slapen dan dat hij heeft gebeld of dat het negen uur is geweest. Maar je wordt ook kwetsbaar door die techniek.

Nu schrijf ik elke week wel een handgeschreven brief en verstuur ik handgeschreven kaartjes, maar vaak stuur ik toch nog weleens een e-mail of plaats een berichtje op zijn Facebook. Kleine momentjes dat je even snel (want dat schrijven, daar doe je toch wel lang over en krijg je een lamme hand van!) een handreiking kan doen naar iemand duizenden kilometers bij je vandaan. Even een klein luchtkusje via de internetverbinding naar mijn lief in die stoffige zandbak. Hem even laten weten dat ik aan hem denk, en hem even kort op de hoogte stellen van de laatste roddels hier in dit koude en natte Nederland. En ook al gebeurt er niet veel in mijn leven, toch vergeet ik altijd wel dingen te zeggen, maar dat hoort er bij.

Mijn telefoon vervangt inmiddels al zoveel. Ik hou bij hoeveel ik elke dag weeg, ik schrijf blog-posts in mijn telefoon of werk mijn agenda bij. Maar ook de snelle e-mailtjes die ik stuur met de foto’s die ik met mijn iPhone maak of de berichtjes op Facebook of ons kletsen op Facebook Messenger doe ik allemaal met diezelfde iPhone. En nu hij daar zit is dit ook de plek waarop hij mij altijd kan bereiken.

Als hij vanavond belt om mijn moeder te feliciteren met haar verjaardag geniet ik er van om mijn moeder zo enthousiast tegen hem te horen praten. Daarna is mijn vader aan de beurt en ook hij laat duidelijk merken dat hij het leuk vindt om hem even te spreken. Dan mag ik. We praten over de post die we vandaag van hem gekregen hebben en komen er achter dat er post weggepakt is uit de pakketjes, want niet alles wat hij verzonden heeft is bij ons aangekomen. Er missen een aantal sjaals en een kralenarmband voor mijn nichtje. Het vriendje baalt er duidelijk van, maar goed, meer kunnen we er niet aan doen.

Hij vraagt me of ik nog online ben vanavond, en vooral of ik nog op Facebook ben. Dan kunnen we even met de webcam aan kletsen. We hangen op en ik ga snel naar boven. Even wat meer privacy, even mijn vriendje voor mij alleen. We hebben weer een aantal pogingen nodig voordat we elkaar kunnen zien, maar ik ben blij dat ik hem uiteindelijk weer in beeld heb. Het is altijd genieten van zijn aanblik. De grote glimlach op zijn gezicht, en ach, het is gewoon een lekkerding!

Maar na een poosje begint de verbinding raar te doen. We worden er een paar keer uitgeknikkerd en ik begin er een beetje van te balen. Dan maar afsluiten, dan kan hij zijn moeder nog even bellen. Nadat we afscheid nemen (wat een heel onbevredigend gevoel geeft omdat het eigenlijk zo gedwongen wordt door de techniek) ga ik aan mijn iPhone prutsen, want vlak voordat ik hem aan de telefoon kreeg besloot het kreng er mee op te houden. Zomaar… Uit het niets… Wat ik ook probeer, het lijkt allemaal niets uit te halen. Opeens is mijn iPhone overleden en de timing is uiterst frustrerend. Juist nu ben ik gehecht aan mijn iPhone. Juist nu is dat contact voor mij zo belangrijk, en juist nu besluit dat stomme ding er de brui aan te geven. Een vervangende iPhone (tja, daar betaal ik toch voor! En niet voor een ander toestel) kan pas over een week geleverd worden. Dan maar morgen op zoek naar een noodoplossing, maar ondertussen ben ik boos, gefrustreerd en staan de tranen in mijn ogen. Moet dit nou? Moet dit nou nu gebeuren? Tijd voor een nieuwe dag, al wilde ik dat ik de tijd terug kon draaien en op één of andere manier kon voorkomen dat dit zou gebeuren.

Zucht… Next!!


[Bron Afbeelding]

Advertenties

One thought on “DE WET VAN MURPHY

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s