Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

POST 2.0

Een reactie plaatsen

Post krijgen van defensie is normaal gesproken niet zo bijzonder. In aanloop naar de uitzending was mij al opgevallen hoeveel blaadjes er nog verstuurd worden naar defensiepersoneel en hun relaties. Als er iets is waar ze op kunnen bezuinigen, dan weet ik dus nog wel iets. Dat je ‘m maakt prima, maar dat kan tegenwoordig toch ook allemaal digitaal? En vlak voor zijn uitzending, en nu heel regelmatig, viel het eerste blaadje voor mij door de bus. Als eerste relatie van mijn vriend behoor ik nu ook tot de ‘gelukkigen’ waarmee informatie door middel van de Defensiekrant wordt gedeeld. Eerlijk? Dat gaat direct, na een snelle scan want ik blijf nieuwsgierig, richting prullenbak. Het Uit&Thuisfront-blaadje vond ik dan wel weer leuk om te lezen omdat daarin veel verteld wordt over de werkzaamheden van mijn vriend en zijn collega’s en hoe ze het daar hebben met z’n allen, maar dat gaat tegenwoordig enkel nog digitaal. Keuzes, dames en heren van de blaadjes-afdeling?

Maar van de week kreeg ik naast het krantje ook andere post van defensie, en dan wel van mijn eigen defensiepersoneel: mijn vriendje. Ik wist al wel dat het onderweg was, maar het gevoel als je het dan in je handen hebt is toch heel gaaf. Eerst een kaartje gericht aan mijn familie met typische defensie-humor op de voorkant. Na een bezoekje vandaag aan zijn moeder zag ik dat hij heerlijk twee keer dezelfde tekst op het kaartje heeft geschreven, op één (belangrijk!) detail na. ‘Mis jullie’ stond er op de onze. Ik werd er helemaal warm van. En op de verjaardag van mijn moeder kwamen dan de pakketjes aan. Leuk om pakketjes te krijgen, en dan gaan je gedachten toch wel even naar daar. Hoe zou het dan wel niet voor hem zijn om post te krijgen…

Dus ik loop nu al een paar dagen heerlijk met ‘mijn’ sjaal om. In dit koude en natte herfstweer een welkome accessoire en naast dat de sjaal gewoon erg mooi is, is het fijn om een beetje extra van hem bij me te dragen.

Over een paar dagen hebben we een klein ‘jubileum’, al is dat een te groot woord. We hebben dan een half jaar een relatie en normaal geef ik niet zo om halve data (en vind het ook niet nodig om dit te ‘vieren’ of iets dergelijks), maar toch is het wel gek. Hij helemaal daar en ik hier. Mijn vader zei eens (in aanloop naar de uitzending) dat tijdens zijn uitzending de tijd als het ware gewoon stil staat en dat je het daarna allemaal weer oppakt als hij terug is, maar dat voelt helemaal niet zo. De uitzending biedt ook mij veel inzicht en ik hoop hem ook. Zo weet ik nu beter wat ik echt van hem wil horen, en weet hij nu beter wat hij met mij ‘moet’ delen. We blijven ons ontwikkelen in onze relatie, nemen soms wat hordes en stiekem vind ik het best knap hoe we dat toch wel flikken met de vrij beperkte middelen die we op dit moment hebben. En ook al voelt het gek om zijn post door te nemen en voelt het heel erg raar en ongemakkelijk om even op zijn rekening te kijken om dingen uit te zoeken, toch ben ik blij dat ik het kan doen en dat ik ook kan bijdragen in de praktische zaken. En op kleine momentjes tussendoor besef ik me hoe bijzonder het is dat ik dit zomaar kan doen. Hoeveel vertrouwen hij wel niet in mij heeft dat hij de keuze heeft gemaakt om van zijn rekening een en/of-rekening met mij te maken en mij zijn zaken, zeker ook qua post, wil laten waarnemen. En als ik dat zo allemaal doorneem en me dit besef voel ik me opeens gruwelijk volwassen, en stiekem ook wel zo burgerlijk en wat is dat toch fijn!

Als we ophangen zegt hij dank je wel, maar dat hoeft helemaal niet. Ik doe het met alle liefde en ergens is het stiekem ook wel fijn, want als ik mijn ogen dichtdoe geeft het me het gevoel alsof ik (net zoals in de film Love Actually) even om het hoekje kan gaan staan om als een waanzinnige een paar seconden helemaal uit mijn plaat te gaan van opwinding en dan weer heel ‘cool’ verder te gaan. Hoe gaaf is het dat ik dit voor hem kan doen.

In spanning wacht ik mijn pakketje van volgende week af, want ik heb begrepen dat er alweer wat onderweg is. Ik kan niet wachten…


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s