Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

54+ MINUTEN VAN GELUK

Een reactie plaatsen

Als ’s avonds mijn telefoon gaat moet ik heel rap mijn laptop op de bank zetten, want mijn benen trekken al een sprintje richting de keuken. Hij ligt aan de lader, maar zo gepositioneerd dat ik ‘m altijd kan horen. Het kan gewoon niet anders dan dat hij het is. Er is niemand die mij zo laat belt (ik denk dat het een uur of negen is, dus het valt wel mee hoe laat het is) en ik wist gewoon dat hij vandaag zou bellen. Ik zie het buitenlandse nummer op het display van mijn telefoon (toch even controleren, voordat ik heel enthousiast mijn lief begroet en het iemand anders blijkt te zijn. Ja, dit is mij al eens overkomen…) en ik moet even zoeken hoe ik met deze telefoon moet opnemen. O ja, geen sliden, maar een knopje. “Hoi schat!” Altijd even spannend na de eerste begroeting. Hoor ik wat terug? Hebben we echt verbinding? Ja! Ook vandaag hoor ik hem weer terug praten en ook al klinkt hij moe, toch klinkt hij alsof hij ook een grijns op zijn gezicht heeft.

Het is heerlijk hoe we moeiteloos de draad weer oppakken, elke keer weer. Zoals verwacht went het. Hoe vervelend het de eerste dagen was om hem niet elk moment van de dag een berichtje te kunnen sturen of wat terug te kunnen krijgen, zo ben ik er nu al zo aan gewend dat ik moet wachten tot ik iets van hem hoor. Het enige wat ik kan doen is hem af en toe een berichtje sturen op Facebook, of een e-mail als ik hem iets wil vertellen. En mijn blog schrijven… Hij leest mijn blog trouw en wat geeft me dat een goed gevoel. Hij laat me stralen als hij me quasi vermanend “Knuppel!” noemt omdat hij in mijn blogpost heeft gelezen dat ik zo slecht slaap. Dat moet ik ook gewoon niet doen, vindt ie. Zo kan hij heerlijk ontnuchterend zijn en me weer met beide benen op de grond zetten.

Als ik hem vraag wat er deze week in zijn envelop uit zijn boekje zat kan hij het zich even niet meer herinneren. Hij dacht dat hij het me toch echt verteld had. Dan was het toch weer in zijn dagboek. We lachen allebei. Heerlijk om dit soort kleine momenten samen te delen en ik gloei als een glimworm als hij mij zegt dat hij zich wel nog het gevoel kan herinneren wat hij had toen hij zag wat er in de envelop zat. Als ik vraag wat voor gevoel dat was zegt hij dat hij er warm van werd, vanbinnen, en als hij dat vertelt verzamelen de vlinders zich weer in mijn maag.

Die vlinders zijn het enige beetje lente op dit moment. De herfst is nu echt begonnen en het wordt steeds kouder. Enkel mijn zomerdekbed is niet meer voldoende en als ik in bed lig begint mijn vaste ritueel. Nog even schijn ik met zijn zaklamp omhoog en als ik na een paar seconden het licht uit doe geven de sterretjes op mijn plafond genoeg licht om even van te genieten. Ik draai me op mijn linkerzij, kruip diep onder de dekens en trek zijn kussen dicht tegen me aan. Als ik met een schuin oog naar mijn plafond kijk, klaar voor mooie dromen, mis ik mijn kacheltje, want brrrrr… Wat is het koud. “Maar dan krijg ik het weer koud!”, werpt hij tegen aan de telefoon. “Ach, dan moeten we ons samen maar opwarmen.”, is mijn antwoord en zo komen we grinnikend weer tot een goede compromis. Zoals altijd.

Ik had nooit gedacht dat mijn bed zo leeg kon voelen, want ik slaap zo slecht met anderen in bed. Behalve met hem. Zo ontspannen en fijn dat het is om samen te slapen heb ik nog nooit eerder ervaren. En het kan me zelfs niet schelen als ik weer eens (af en toe hoor!) “tropisch hardhout heb gezaagd” in mijn slaap, en als ik hem eens hoor snurken kan ik alleen maar glimlachend in slaap vallen. Heerlijk zo burgerlijk, heerlijk zo compleet ontspannen en genieten. In gedachten trek ik zijn armen nog iets steviger om me heen en kruip ik nog iets meer tegen hem aan.

Met zijn stem nog in mijn hoofd, met ons telefoongesprek nog zo vers in mijn hele wezen, voel ik me gelukkig. Hoe pittig het soms ook is, ik zou niets liever willen dan dit, dan hem, dan ons. Nog ver nadat we hebben opgehangen grijns ik hem tegemoet in het donker. Nee, niet enkel 54 minuten van geluk als we elkaars stem kunnen horen, naar elkaars ademhaling luisteren en in woord elkaar delen in ons leven en onze gedachten, maar het is zoveel meer dan dat en zoveel langer dan dat.


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s