Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

KNIGHT IN CAMO ARMOR

Een reactie plaatsen

Nee, ik ben niet in het geheim een contract aangegaan met Christan Grey nu mijn vriendje weg is. Nee, die krassen op mijn hals en borst komen van de nagels van een lief konijntje dat zijn uiterste best doet om weer helemaal de oude te worden. Want sinds deze week heb ik niet enkel de zorg over de drie konijnen van het vriendje, maar is één van hen opeens mijn zorgenkindje geworden. Daar stond ik dan bij het hok, een dreinend nichtje naast de ren (tja, we geven de konijntjes altijd samen eten en nu liep het net even wat anders), met een zielig hoopje konijn in mijn armen en de tranen over mijn wangen. Dit klopte niet. Dit was niet de nijn die ik kende. Zelf heb ik zeer weinig verstand van konijnen, en eerlijk gezegd vind ik konijnen nou ook niet geweldige huisdieren, maar goed, als je lief drie van die beestjes heeft en er zo gek op is dan mogen ze natuurlijk hier staan zolang ze niet bij hem kunnen zijn en zal ik ze ook met alle liefde verzorgen. Alleen dit verrekte konijn hield zich niet aan de afspraak; geen gekke dingen als de baas weg is. Dit verrekte, en op dat moment o zo doodzieke, konijntje gaf mij weer de ultieme test voor handen. Mijn zielige hoopje ellende was zichzelf niet en wilde niet eten, waardoor alle alarmbellen (of eigenlijk de enige twee die ik heb met betrekking tot dit onderwerp) afgingen en ik de dierenarts heb gebeld. We konden een paar uur later terecht, want een konijn dat niet eet is een spoedgeval, werd mij nogmaals aan de telefoon duidelijk gemaakt. Omdat ik moest werken (met een enorme knoop in mijn maag) en niet een uurtje later kon komen is mijn moeder met ‘m op audiëntie geweest. Niet veel later stond ik onverhoopt te huilen op het werk toen ik hoorde dat hij in shock was en we er rekening mee moesten houden dat het ook die avond of de volgende dag over kon zijn. Zaak was nu om ‘m warm te houden, om de vier uur medicijnen toe te dienen en vooral ook dwangvoeren om zijn darmen op gang te houden. Ook mijn thuisfront klonk niet positief gestemd en de hele dienst heb ik in angst gezeten dat hij dood zou zijn wanneer ik thuis zou komen. Bij thuiskomst bleek ie langzaamaan toch iets beter te worden en aan het eind van de avond hupte hij al wat rond in de keuken en liet zich al iets horen als we hem moesten verzorgen. Ik had het gevoel dat het vriendje zou bellen die avond, maar wilde het niet laten afhangen van ‘de mogelijkheid dat…’, dus op het werk heb ik hem snel even een e-mail gestuurd of hij, als het kon, wilde bellen ’s avonds. Ik had snel een e-mail terug dat hij zou bellen en dan blijft het door je hoofd gaan: Hoe vertel ik hem dat zijn nijn zo enorm ziek is? Ik had van tevoren al bedacht dat ik het gewoon maar moest zeggen, en wilde niet beginnen met “Niet schrikken, maar…” of iets in die trant, want dat zorgt er alleen maar meer voor dat je schrikt weet ik uit ervaring. Gelukkig kon ik nu ook vertellen dat het iets beter leek te gaan, wat het al een stuk gemakkelijker maakt om zulk nieuws te brengen. Hij is zo gek op die beestjes en ik voel me zo verantwoordelijk voor hun welzijn, zeker nu hij weg is, ook al kun je er soms niks aan doen zoals ook nu het geval was. En wat is het als een warme deken om aan hem te kunnen horen dat hij vertrouwen in me heeft, ook nu één van zijn konijntjes zo ziek is. En ik zelf… Nooit had ik gedacht dat ik zo in tranen zou zijn om zijn konijnen, en dat is niet alleen omdat ik me verantwoordelijk voel voor de zorg voor hen nu het vriendje weg is. Gelukkig lijkt het elke dag iets beter te gaan. Hij wordt al aardig bijdehand en bijt me zelfs weer zachtjes, zoals we van ‘m gewend zijn.

Wanneer we elkaar vanavond zien op de webcam is het weer ultiem genieten. Ik word zo blij van zijn glimlach, de verbinding is zelfs zo goed dat we ook even hardop kunnen kletsen en elkaar goed kunnen verstaan. Het voelt als een warme slaapzak waarin we tegen elkaar aan kruipen op een koude winteravond als we samen kunnen lachen, elkaar plagen en grapjes maken en ik de glimlach op zijn gezicht in zijn ogen terugzie. Zijn liefde, zijn warmte is alles wat ik nu nodig heb.

Verliefd staar ik terug naar het beeldscherm voor me waarop ik het vriendje de webcam in zie staren met een grote glimlach op zijn gezicht. “Fijn om je weer even te zien.”, verschijnt in tekst in ons chat-venster. Ja, zo fijn! Dit zijn momenten die ik voor altijd vast wil houden, wil ingraveren in gedachten, in gevoel. Een ets waar ik wel duizenden afdrukken van kan maken, gewoon wanneer ik dat nodig heb of er behoefte aan heb. Helaas werkt het niet altijd zo en word ik soms overvallen door onzekere buien. Zo lig ik de ene avond glimlachend op bed naar het plafond te staren als ik hem, ietwat voorzichtig, hoor vertellen wat hij van mijn enveloppen-cadeautje vond deze week, en zo ben ik de avond erna in tranen omdat ik zo onzeker ben en aan alles kan twijfelen. Vindt hij me nog wel leuk? Is hij wel blij om me te spreken en te zien? Kijkt hij er wel naar uit om straks weer thuis te komen, om weer bij me te zijn? Of blijft hij misschien net zo lief daar? Mist hij me wel? En wanneer dan wel? Wat doet hem aan mij denken? Of is dat er niet echt? En zou hij ook net zo graag naast mij willen liggen, als ik naast hem? De goed geoliede rationele rateltjes in mijn bovenkamer vertellen me dat ik niet zulke gekke dingen moet denken, want natuurlijk is dat allemaal wel zo en hoef ik me daar in de verste verte geen zorgen over te maken! Maar de stroeve, soms wat haperende tandwieltjes hebben soms wat extra olie nodig… Nog even wat extra bevestiging, en graag nu hij weg is ook gewoon in schrift, zodat ik zelf ook even bij kan tanken als ik dat even nodig heb. Als echte hulpeloze vrouw langs de kant van de weg schakel in dan maar mijn eigen pechhulp in en stuur mijn lief een e-mail. “Zou je me nog eens willen mailen wat je van mijn cadeautje deze week vond?”, schrijf ik hem. Ik heb er even behoefte aan dat hij zegt dat hij er blij mee is, dat ie me in gedachten vastpakt, een dikke knuffel geeft en zegt: “Lief, ik ben zo blij met je, ik wil niemand anders. Jij maakt me gelukkig.”. Als hij een paar uur later meteen terug mailt moet ik hardop lachen wanneer ik lees hoe hij zo lief, maar ook zo heerlijk typisch een antwoord stuurt en de (voor mij op dat moment) belangrijkste zin als P.S. meestuurt. Mijn ‘knight in camo armor’. Dit is mijn vriendje waar ik zo onnoemlijk trots op ben, dit is onze liefde voor elkaar.

Als ik naar zijn uitdagende blik kijk hoeft hij me niks meer te vertellen, want ik voel dat het goed is. Maar o wat zou ik toch graag eens willen kijken in zijn gedachten, eens een kijkje nemen en zien wat hij voelt en wat hij denkt, in plaats van enkel datgene wat hij besluit te delen.


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s