Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

WEER EVEN SAMEN

1 reactie

De wekker gaat vroeg vandaag, maar het kost me vanmorgen wat minder moeite om wakker te worden dan de afgelopen dagen. Ik kijk al zo lang naar deze dag uit. Vandaag is een dagje voor mijzelf. Na eerst een uurtje rijden sta ik met mijn (of nou ja, zijn) auto voor een slagboom en staat er een in camouflage geklede meneer met baret naar mijn paspoort en zijn lijst te loeren. Ik word goedgekeurd en mag nu mijn weg zien te vinden op militair terrein. Zijn kamer weet ik zo te vinden, en ik weet dat het gebouw waar ik moet zijn er achter is, maar hoe ik er ook alweer kwam… De jongen in dienst vertelt me hoe te rijden en daarna heb ik het snel gevonden.

Als ik uitstap loop ik met mijn pakketjes, brief en kaartjes richting mijn bestemming. Meerdere mensen parkeren om mij heen en ik zie overal post uit auto’s verschijnen. Wat een heerlijk gevoel om daar ook tussen te kunnen lopen. Na een welkom door een mevrouw van de commissie (denk ik) word ik gewezen waar alles vandaag zal plaatsvinden en ga daarna richting de kamer waar de 1-op-1-verbinding zal zijn. Ook daar moet ik me aanmelden (of nou ja, eigenlijk moet ik mijn vriend aanmelden, want overal moet ik zijn naam gebruiken) en dan kan ik mijn post afleveren. Op de gok heb ik gewoon mijn grootste pakket ingeleverd. Die 1,5e centimeter extra van het totaal komt er hopelijk gewoon doorheen, net als mijn cup-a-soup wat natuurlijk ook poeder is (daar had ik zelfs niet eens bij stilgestaan). De doosjes om mee te nemen haal ik straks wel op, eerst loop ik naar de tafel in de gang om mijn boodschap aan mijn vriendje op het grote witte doek te schrijven wat daar op ligt. Als ik alle namen noem van de mensen waar hij dikke zoenen van krijgt probeer ik wel drie keer na te gaan of ik niemand vergeten ben. Tja, dan maar nog even de extra groetjes voor iedereen die ik vergeten ben er bij.

Na wat ronddrentelen, thee drinken, mijn kennismaking met de aalmoezenier en wat introducerende praatjes spot ik de moeder en oma van zijn kamergenoot en gaan we samen richting de zogenaamde bezinningsdienst. De aalmoezenier in kwestie is echt mijn type persoon, en precies zoals ik al kende uit de verhalen van mijn vriend. Ik snap wel waarom hij zo idolaat is van die man. Met humor, openheid en mooie woorden heeft hij in een mum volgens mij alle ‘hearts and minds’ van de mensen in de zaal veroverd. Prachtig om te zien. De slotgedachte bevat een mooie quote: “Genieten van het kleine, dat je elke dag geschonken wordt, wapent je tegen verdriet en tegenslagen.” Mooi hoe treffend deze is. Ten slotte geeft hij iedereen een hand en wenst ze vrede toe en het is bijzonder hoe hij mij bij mijn naam aanspreekt op dat moment. Dat voelt zo persoonlijk!

Aan het eind van de lunchtijd die volgt is het mijn beurt om mijn lief te gaan begroeten. Ongeveer vijf minuten van tevoren ben ik aanwezig, zoals afgesproken. De zenuwen gaan door mijn lijf en ik heb de kriebels in mijn buik. Ik weet niet waarom, want we spreken elkaar elke week en proberen elkaar ook elke week even te zien, maar het is misschien ook een beetje de setting dat je moet wachten en maar beperkte tijd hebt denk ik. Ik grap met de man die de tijd in de gaten houdt dat wij best een kwartiertje langer door kunnen kletsen, aangezien wij de laatste van de ochtend zijn. Nadat hij eerst reageert dat dat helaas niet zou kunnen in verband met de live groepsverbinding zegt hij iets later dat ik eigenlijk wel gelijk heb en dat hij me gewoon zal laten kletsen en wacht tot de mannen komen om de verbinding te regelen. Als ik de voorgaande groep met relatie aflos moet ik even wachten tot mijn vriendje binnenkomt en mij kan zien. Op het moment dat hij in beeld komt zijn alle zenuwen weg en is het alleen nog maar genieten van de kriebels, precies zoals op onze eerste date.

De verbinding is goed en we kunnen fijn even kletsen met elkaar. Zo fijn om hem te horen zeggen dat ik er goed uit zie, dat hij enthousiast reageert als hij ziet dat ik zijn sieraden om heb en dat hij net de post had gekregen en blij is met mijn pakketjes. Met behulp van de vooraf besproken tactiek met de man buiten mijn deur smokkelen we er nog een minuutje of drie bij en als er dan een man in groen die over de verbindingen gaat de kamer binnenstapt is het toch echt tijd om gedag te zeggen en blaas ik nog snel een handkus naar ‘m.

Buiten bedank ik de man nog hartelijk en ga stralend op zoek naar de oma en moeder van zijn kamergenoot. We trekken vandaag wat met elkaar op, en dat is best fijn als je er alleen bent. Als ik ze gevonden heb schuifelen we met de hele groep richting de zaal waar de groepsverbinding zal zijn en we kiezen er voor om maar achterin te zitten. Wij hoeven niet zo nodig voor een grote groep te staan om de standaard vragen te stellen (of zoals één van de mannen daar zegt: “De grote ‘Hoe gaat het?’-show.”). De verbinding is niet bijster goed (en we vragen ons af hoe we zo ooit onze mannen gaan herkennen), maar het is genieten van de humor van kinderen (en hun oom’s en papa’s). Ik kan mijn geluk niet op als blijkt dat mijn vriendje zich heel strategisch heeft opgesteld en bijna de gehele tijd in beeld is. Ik ben ten slotte ook nog even in beeld als iemand voor mij de microfoon in handen heeft om haar praatje te doen met haar man. Ik weet niet of hij me ziet, maar ik hoop dat hij mij toch ook kan spotten.

Als dit afgelopen is, is de volgende halte toch de fotograaf (in de gang heeft de ‘1-op-1-man’ mij toch overgehaald om het te doen. “Dat is leuk voor je vriend!”). Ik hoef gelukkig niet lang te wachten en laat hem wat foto’s maken (wel enkel portret. Voor de rest ben ik nog niet genoeg afgevallen hoor, en ik ben ook niet zo fotogeniek). Op de camera ziet het er nog best leuk uit, maar het uiteindelijke resultaat moeten we maar afwachten. Ik sluip daarna zachtjes de volgende briefing binnen, al hoor ik daar niet veel nieuws. Ik ben benieuwd naar de ervaring van de 1-op-1 van de oma en moeder van zijn kamergenoot dus besluit nog even te wachten totdat zij hem hebben gesproken. In de tussentijd regel ik nog wat doosjes om mijn spulletjes in op te sturen, maak onder een prachtige boom, getooid in de gouden kleuren van de herfst, een verjaardagsfilmpje van een familie voor hun relatie en deel de zenuwen van zijn oma. De dag is omgevlogen en voor ik het weet lopen we alweer richting de auto.

Ik rij weer naar de poort en wanneer een nieuwe weekendwacht deze voor me opent brengt hij zijn hand naar zijn baret en salueert me. Cool. En dan zijn we weer even samen. Of althans, zo voelt het. Als ik richting huis rij is het alsof the sky the limit is. Of nou ja… Rijden… Ik zweef naar huis. De muziek staat hard, ik voel de beat in mijn borst en ik zing luidkeels mee. Wanneer ik een auto inhaal glimlach ik naar de bestuurder, zoals bij elke volgende auto. Wanneer ik op mijn teller kijk zie ik dat ik de 150 vaak wel haal, maar zo voelt het helemaal niet. Het kan me niet snel genoeg (ik had best die F16 naar huis kunnen pakken), want ik wil nog even in mijn achtbaan blijven. Onderweg word ik gebeld en als ik terugbel klets ik even met mijn zus om daarna op te hangen met: “We zien jullie zo.”. Als ik de verbinding verbroken heb besef ik me wat ik gezegd heb. We… Alsof we samen in de auto zitten. Alsof we samen weer naar huis gaan. Maar ergens is dat ook wel zo. Ik neem mijn vriendje gewoon met me mee. Al kan ik niet wachten totdat ik zijn hand weer echt op mijn been kan voelen en zijn grote glimlach naast me te zien.


[Bron Afbeelding]

Advertenties

One thought on “WEER EVEN SAMEN

  1. Pingback: THUISKOMEN | Zij van hem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s