Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

ROZE WOLK

Een reactie plaatsen

Ik kan wel dansen van geluk, dus dat doe ik dan ook. Ik heb mijn oordoppen in, de muziek op mijn iPhone met het volume lekker hoog en al dansend begin ik met het eten terwijl ik (vast heel vals) hard meezing met alle liedjes. De wat rustige nummers skip ik meteen. Vandaag wil ik lekker dansen, gek doen en met een gigantische grijns genieten van deze roze wolk. Op dit moment voelt het alsof ik zweef, en hoe gek het ook klinkt soms ben ik zo blij met deze uitzending. Natuurlijk mis ik hem enorm, natuurlijk zijn het niet de leukste kanten van een relatie met een militair en is het zeker een uitdaging bij tijden, maar het voelt soms ook alsof je nog even extra in die high van het verliefd zijn meegenomen kan worden. Dat je nog even mee kan varen op golven van spanning, verlangen en kriebels, maar tegelijkertijd het water zoveel beter leert kennen. We leren van elkaar, van deze situatie en soms zijn er van die dagen dat alles echt klopt.

Vandaag is zo’n dag. Vanmorgen was daar dan eindelijk de post waar ik zo naar uitgekeken had. Ik wist natuurlijk al dat er wat aan zat te komen, maar zoals je er nooit van op aan kan gaan met defensie geldt dit ook voor PostNL. En dan nog die twee samen… De beste pakketbezorger was het denk ik zat om mij ’s ochtends in mijn badjas aan de deur te hebben, dus toen ik dacht dat vanmorgen niks bezorgd was en ik later naar buiten liep zag ik daar mijn twee pakketjes, netjes in een plastic zak, bij de deur staan. Meteen vlogen de zenuwen door mijn lijf en begonnen mijn kriebels aan een vernieuwd optreden van Cirque du Soleil. Snel naar binnen en dan met spanning ze één voor één open maken. Ik geloof dat ik in recordtempo mijn pakketjes geopend en bekeken heb. Daarna volgt de ‘tweede ronde’, net zoals bij zijn dagboek-mailtjes, en kan ik het wat rustiger en beter bekijken. Ik ben zo blij met zijn post, maar het meest van alles met het kaartje en de kleine ‘love note’ die hij me terug heeft gestuurd. Fijn om zijn handschrift te lezen, de woorden tot me door te laten dringen om vervolgens weer opnieuw te lezen, want ik kan er geen genoeg van krijgen!

Ik heb luchtkussentjes van geluk onder mijn voeten en als ik naar buiten loop voor mijn hardlooprondje moet ik me inhouden om niet gek te dansen op straat. Ik zing wel lekker mee als het lukt, kan mij het ook schelen. Het lopen gaat heerlijk. Mijn liefde voor het vriendje werkt gewoon als Redbull. Heerlijk om die energie te hebben en om dolgelukkig mijn rondje hier te lopen. Onderweg gaat er van alles door mijn koppie en het is dat nu eens niet ‘Vandaag is het mijn dag’ van Jochem Myjer voorbij komt op mijn iPhone en heerlijk in mijn oor tettert tijdens het lopen, maar wat had die goed gepast. Ik weet goed mijn tempo vast te houden en als ik de beoogde vijf kilometer bereik besluit ik om mijn grenzen wat te verleggen en er nog een stukje aan vast te knopen.  Oké, veel doe ik nu op wilskracht, vooral als ik de wind op dat moment wat tegen krijg, maar ik hou vol en loop uiteindelijk 8 kilometer. Dat was genoeg voor vandaag, en dat vindt ook mijn lichaam merk ik wanneer ik ga wandelen. Maar ik ben wel trots op mezelf, want dit is mij nog nooit gelukt.

Als hij ’s middags opeens online blijkt op Facebook moet ik ‘m dit natuurlijk vertellen. Ik weet dat het goed is, maar het is toch ook zo fijn om van hem te horen dat ie het knap van me vindt. En dan opeens is daar die klik weer, dat gevoel wat je gewoon niet kan uitleggen. Fijn om te voelen en hij zegt me dat hij laatst een kleine onzekere bui had. Dit is ergens ook wel heerlijk om te horen, ook al is die onzekerheid nergens voor nodig. Dit is dat stukje bevestiging waar ik soms zo naar lijk te hunkeren. Mijn lief denkt ook weleens gekke dingen, fietst toch niet helemaal moeiteloos deze uitzending door en wat is het voor mij fijn om hem gerust te kunnen stellen, ook al is het al een week geleden (Stommie. We spreken dan ook meteen af dat hij het de volgende keer gewoon op dat moment zegt). Ik besef me dat ik ook te weinig tegen ‘m zeg dat ik vind dat ie er zo goed uit ziet, dat ik ‘m onwijs sexy en aantrekkelijk vind en er geen genoeg van kan krijgen om hem te zien. Dat wil ik anders doen! Want ik ben zo trots op mijn knappe vriendje! Ik heb dat toch maar goed aan de haak geslagen en binnengehaald, dacht ik zo. Op het moment dat ie af moet sluiten zegt hij opeens hoeveel dagen we nog af moeten tellen tot we elkaar zien. Ik dacht dat hij het helemaal niet bijhield… Zo fijn dit!

Aan het eind van de middag nog een belletje. We kletsen heerlijk over alles en het is zo fijn om zijn stem even te horen. Dat had ik gemist. Beeld voegt zeker wat toe, vooral als je het toch vaak van platte tekst op een beeldscherm of op papier moet doen, maar zijn stem mis ik ook als ik hem niet spreek. Ik wil alles van ‘m ervaren en die combinatie is gewoon zo lastig als hij daar zit en ik hier. En dan houden we het voel-gedeelte maar even buiten beschouwing.

Echt alles klopt vandaag en ik voel me alsof ik de wereld aankan. Alles delen we vandaag. Elke gedachte en alles wat er in ons opkomt. Eindelijk krijg ik wat meer een kijkje in zijn wereld, in zijn koppie en ik weet nu echt hoe het met ‘m gaat. Heerlijk om samen hardop te dromen over onze toekomst samen. Eén voor één veegt hij mijn onzekerheden van de kaart, zonder het zelf te beseffen. Ik word helemaal warm van binnen. “Jij bent van mij.”, zegt ie nog eens. Ik zou niet anders willen… Als hij naar bed gaat beloof ik ‘m dat ik straks in gedachten lekker naast hem kruip. O, wat ik daar wel niet voor zou geven…. Liefde… Zucht… Heerlijk!


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s