Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

YOU DO SOMETHING TO ME

Een reactie plaatsen

Keer op keer sta ik er verbaasd van hoe ik met heel mijn wezen reageer op mijn vriendje. Elke keer weet hij (onbewust) mij vanuit elk baalmomentje een enorme zwieper te geven richting roze zoete suikerspinwolken waarin ik bij elke stap het gevoel heb op een trampoline te lopen. Hoe koud het ook is buiten (of binnen), keer op keer word ik helemaal warm vanbinnen door kleine dingetjes die hij doet of zegt.

De afgelopen dagen gingen kruipend voorbij. Vanaf tien dagen voor de mid-term leek elke seconde wel een uur en elke dag er wel vijf. In combinatie met een overdosis vermoeidheid (niet op voorschrift van de dokter) mis ik hem dan net dat beetje meer en duurt dat uur net wat langer en gaan de dagen net wat langzamer.

Maar voor wie het nog niet wist: de ideale man is te vinden aan mijn zijde. Want hoe onzeker ik ook ben, waar ik ook mee zit, hoe vaak ik hem ook wil zeggen dat ik hem mis en heel veel van hem hou, hij is er altijd voor mij. Mijn perfecte mooie imperfecte man (want perfect is ook maar zo saai), mijn prins. Niet op zo’n zelfde type vervoersmiddel als onze goedheiligman, maar in een blikken lawaaierig bakje op vier wielen zodanig verlaagd dat je er als vrouw niet elegant in of uit kan stappen. Mijn man met een lach die je vlinders bezorgt, zijn stem die zulke lieve dingen tegen je zegt dat je er kippenvel van krijgt en die je met gekke kleine dingetjes laat schateren van het lachen.

December is een maand van ‘eikmomenten’. Missie Max, de tweede thuisfrontdag, de kerstdagen en oud en nieuw. Tussendoor nog wat familiemomenten en dan is mijn lief alweer bijna thuis. Ook al lijkt de thuiskomstdatum nog zo ver weg, dit soort data zorgen er wel voor dat het net iets gemakkelijker wordt. Als ik tijdens Missie Max in een grote hangar rondloop, honderden mensen om me heen en zoveel nieuwe indrukken, fladder ik van links naar rechts en van persoon naar persoon. Ik beweeg me tussen mijn familie (vertegenwoordigd door mijn zusje en mijn moeder), het aanwezige deel van mijn schoonfamilie, mijn lieve vriendin en haar schoonfamilie die nu precies hetzelfde doormaken met haar man ook in die zandbak en de ouders en oma van de kamergenoot van mijn lief. Alles is super georganiseerd, iedereen beantwoordt je glimlach, neemt je post aan, wijst de weg, voorziet je van informatie en aan het eind word ik zelfs nog galant in mijn jas geholpen en wordt de deur voor mij open gehouden als ik weer richting de auto ga. Er is van alles te zien en te doen, ik ga wel drie keer op de foto, we spreken onze kerstboodschap voor mijn lief in, ik kom de vader van een oud-klasgenoot tegen, mijn moeder en zusje raken in gesprek met een majoor van de landmacht en één van de broertjes van mijn lief zit opeens in een F16 flight simulator. Ik stuiter door die hal, heb geen rust in mijn lijf. Ik wil van alles zien, van alles meemaken, overal op tijd zijn, maar ook het iedereen naar de zin maken en bij iedereen die ik ken even zitten en kletsen. En dan zijn er nog de live-verbindingen. Als eerste is de man van mijn vriendin aan de beurt en ik geniet van het momentje wat zij hebben zo op het grote scherm. Een uur later is dan mijn lief aan de beurt. Of althans… Zijn basis. Lastig om op zo’n groot scherm, met een niet zo geweldige verbinding en zoveel man in de ruimte daar (en natuurlijk allemaal in dezelfde desert-camo) je vriendje te spotten. En hoewel ik weet dat hij niet zo graag op tv hoeft (net als ik overigens) en er op zich niet zo van houdt om zo vooraan in een groep te staan met zulke dingen loop ik toch richting het podium als gevraagd wordt of er nog familie is van de militairen die even gedag willen zeggen. In afwachting van het moment dat het mijn beurt is vliegen er opeens wat zenuwen door mijn lijf, maar deze gaan al snel over. Hoe raar het ook is om naast zo’n man met een microfoon te staan, op een groot podium ten overstaan van misschien wel meer dan duizend mensen en voor je op een enorm scherm al die militairen daar, als je zijn naam hebt genoemd en hij komt naar voren dan is het opeens alsof je wereld een stukje kleiner wordt. Me nog wel bewust van de hele situatie en zeker ook in mijn gedachten ‘Hoe sta ik op beeld daar?’ is hij weer even mijn wereld en hebben we even kort 20 seconden om elkaar gedag te zeggen. Ik glunder nog net iets meer als ik hem ook mijn moeder persoonlijk hoor begroeten en als ik naar hem gezwaaid heb en een handkus heb geblazen lopen we weer het podium af. Het lijkt alsof ik springveren onder mijn schoenen heb en ik zou wel kunnen huppelen van blijdschap. Wat is het een heerlijk gevoel om van hem te houden en op zulke momenten toch iets dichter bij elkaar te kunnen zijn, ondanks dat er nog steeds zoveel kilometers tussen zitten, ondanks dat er zoveel mensen over je schouder meekijken. ’s Avonds belt hij nog even. Fijn om na zulke dagen even samen de dag door te nemen. Heerlijk!

In gedachten leun ik met een zucht achterover in mijn roze wolk. Wat ben ik blij met ‘m, wat hou ik van ‘m en ben ik trots op ‘m. Mijn verblijf hier op dit katoenwattenzachte wolkje in mijn favoriete kleur verleng ik nog even, want voorlopig gaat het echt nog niet regenen en anders blazen we dat snel de andere kant op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s