Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

HUUP HUUP BARBATRUC

Een reactie plaatsen

Van een nuchtere ‘stoere’ (of althans, dat zegt mijn lief altijd) vrouw die haar gevoel volgt, ben ik tijdens deze uitzending opeens op Barbapapa gaan lijken (oké, wel een mooi kleurtje, dat moet ik toegeven) die in elke situatie in verschillende vormen kan transformeren. Zo switch ik van vorm naar vorm, voel me soms zo labiel als de pest omdat die gevoelens die ik volg opeens van hot naar her slingeren als Tarzan (of eigenlijk Jane natuurlijk) met een oerkreet aan een liaan in een jungle van emoties, en ben ik gevormd tot een (over)emotionele miep die zoetsappige liedjes luistert en bij elk liefdesliedje een brok in haar keel kan krijgen als ze teveel naar de tekst luistert of gewoon tranen in haar ogen kan krijgen bij welk willekeurige liedje dan ook.

Ik herken mijzelf soms echt niet meer en merk van tijd tot tijd dat het toch iets minder goed met me gaat dan ik zou willen, dan ik mezelf graag voor wil houden en zou willen tonen naar de buitenwereld. Na bijna 4,5e maand en met het einde in zicht, was ik er echt zo klaar mee. De laatste weken voelden soms net alsof ik in een wak was gezakt en meegesleurd werd door de stroming. Zo moe en met soms geen andere keus dan me mee laten slepen tot diep op de bodem. Maar gelukkig is daar altijd mijn reddingsboei, altijd weer mijn zonnestraal die door het wak het water in schijnt en me met een klein zetje weer bovenop mijn roze wolk plaatst.

Nu, na alle hectiek van de afgelopen weken, kan ik eindelijk zeggen: hij is thuis! Maar vooral ook: ik ben weer thuis. Langzaamaan voelt het alsof ik weer bodem onder mijn voeten heb en kan genieten van alle mooie en onverwachte dingen die als groen gras na een zomerse regenbui mijn voeten kietelen en een glimlach op mijn gezicht weten te toveren.
Maar ook nu, na een week van echt samenzijn, begin ik heel langzaam wat meer tot mijzelf te komen. Alhoewel…. Het voelt nog steeds alsof ik als een kip zonder kop achter de uitzending aan ren en de onrust in mijn lijf giert nog door elk lichaamsdeel en elke hersenkronkel. Als we ’s avonds samen in bed liggen komt mijn lijf misschien wel tot rust, maar mijn bovenkamer kraakt, piept en zucht onder de achtbaan aan gedachten die maar blijft doorgaan in die hersenpan, totdat het kookpunt bijna bereikt wordt en ik als een fluitketel begin te miepen als de druk te hoog wordt. De tranen komen op de meest onverwachte momenten en verrassen me als opspringende clowns op een springveer uit kleine doosjes. Maar na wat wiebelen en springen komt ook dat weer tot rust en kan ik nu eindelijk beetje bij beetje de rust vinden die zo enorm welkom is. Hij is weer thuis, hij is weer terug bij mij, en voorlopig laat ik ‘m niet meer gaan. Deze 4,5e maand waren lang zat. Nu is het eerst tijd voor ons samen en genieten we van elk moment dat we met elkaar delen.


[Bron afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s