Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

VANGNET

Een reactie plaatsen

Je kent die plaatjes wel, van vroeger uit de kinderboeken bij de huisarts of op ouderwetse puzzels, van brandweermannen in vol ornaat die met z’n allen een vangnet uitspreiden voor een brandend huis, zodat de dame in nood gered kan worden. Als ik een paar dagen terug met mijn lief praat over de uitzending heb ik opeens dit plaatje voor ogen, want zo is het eigenlijk, zo’n uitzending. Soms voelt het alsof de vlammen van de uitzending je te pakken proberen te krijgen, alsof de rook je zintuigen prikkelt en soms je zicht wegneemt, maar dan weet je dat daar beneden je vangnet is om je weer rustig met beide benen op de grond te zetten. Om je op te vangen, voor je te zorgen en te begeleiden wanneer je dat nodig hebt. Die brandweermannen die het doek gespannen houden bestaan uit zoveel verschillende mensen, voor iedereen ook weer anders, en soms kunnen plekken overgenomen worden door mensen waar je het niet van verwachtte.

Ook gedurende de uitzending van mijn lief heb ik me soms verbaasd over de mensen die opeens een stap opzij zetten als het er op aankomt, maar vooral ook over de mensen die op hun eigen manier soms uit het niets opeens een helpende hand of een bemoedigend woord boden op de meest onverwachte momenten. Mensen die durfden te vragen hoe het met MIJ ging, die niet enkel informeerden naar hoe mijn lief het had, maar ook hoe het voor mij was met mijn lief zo ver weg voor zo’n tijd.
Van tevoren had ik me ontelbaar veel voorstellingen gemaakt van hoe het zou zijn, hoe het zou voelen, heb ik grapjes gemaakt dat ik nu dan toch eindelijk tijd voor mijzelf had als hij weg was, maar ik had geen flauw idee, besefte ik me toen het eenmaal was begonnen.

Maar deze uitzending is me ook heel waardevol gebleken. Het heeft me veel geleerd over mijzelf (ik kan dit!) en heeft onze relatie sterker gemaakt dan veel andere relaties die net zo lang (of eigenlijk net zo kort, of misschien ook wel veel langer) bij elkaar zijn als wij zijn. En hoe moeilijk sommige momenten ook geweest zijn, hoezeer ik hem ook gemist heb en de waardeloze nachten van slaap vervloekt heb, ook heb ik heel erg genoten van de momenten samen die we af en toe konden creëren. Even bellen als ik er helemaal doorheen zat, maar ook onze dates en goede gesprekken op Facebook (hoe gek dat misschien ook klinkt, maar je leert omgaan met de situatie en de (beperkte) middelen). Maar hoe dan ook blijft 4,5e maand een lange periode om bij elkaar weg te zijn, het is een lange periode om in oorlogsgebied (want dat is en blijft het, hoe je het ook wendt of keert) te zijn en de periode lijkt soms wel twee keer zo lang als je voor de zoveelste keer tijdens een telefoongesprek een stuk of zes keer moet wachten tot hij terugbelt omdat de verbinding weer verbroken is, of kijkt naar een paar blokjes op je beeldscherm die je lief voor moeten stellen, omdat ook het internet niet is zoals het zou kunnen zijn. Maar onze liefde voor elkaar en de band en de relatie die wij hebben is ook zoveel steviger geworden. En als hij opeens morgen op het vliegtuig zou moeten stappen voor weer een uitzending weet ik: ga maar lief en maak je geen zorgen. Ik ben er voor je, we zijn er voor elkaar en we kunnen dit. Appeltje eitje, twee vingers in je neus. En als je weer thuiskomt sta ik op je te wachten, elke keer weer.

Als mijn lief morgen weer weg zou moeten zou ik geen seconde twijfelen en hem al mijn liefde meegeven waar hij ook heen moet. Dan jongleer ik hier thuis alles weer en wacht ik ongeduldig tot hij weer terug komt en weer bij me is. Maar ik sta achter mijn lief, achter zijn keuzes en ik zal er altijd voor hem zijn. Ik had deze ervaring ook voor geen goud willen missen, want hoe uitdagend het soms ook was, hoe vaak ik ook ’s avonds stil in mijn eentje huilend in bed heb gelegen, hoezeer ik ‘m ook heb gemist en soms zo klaar was met die uitzending: het is ook wel heel eigen geworden gedurende die 4,5e maand, dit is wel wie wij zijn, ook als stel. Hoe wij hier mee omgaan, hoe wij onze eigen weg daar in vinden.

En hoewel ik het niet zo goed (ik geloof dat ik dat wel mag zeggen) had kunnen doen zonder mijn lief, zijn support en liefde, zo weet ik ook niet hoe ik het (zeker deze eerste keer) had kunnen doen zonder alle bijzondere mensen om mij heen die ik gedurende die periode heb leren kennen, ervaringen mee heb kunnen delen, lieve woorden van heb ontvangen en die er voor me zijn geweest, op welk moment en met welk gevoel dan ook. Soms iemand om tegenaan te ‘leunen’ waarvan je weet dat die er altijd is, alsof je geblinddoekt achterover kan vallen en weet dat er dan iemand is om je op te vangen, maar soms ook uit onverwachte hoek met een klein gebaar.

Dus wat ik eigenlijk wil zeggen is: bedankt voor de berichtjes en lieve woorden op belangrijke momenten of zomaar onverwachts, voor de knuffels en gedeelde ervaringen, voor de warmte van jullie vriendschap en de complimenten aan mijn adres, voor het keer op keer aanhoren van mijn geklets over mijn lief, over de uitzending en over mijzelf, dat ik zelf heb mogen delen in jullie eigen mooie maar ook moeilijke momenten zoals thuiskomst en vertrek (zo bijzonder!), maar vooral ook voor het delen in mijn vreugde en geluk. Dat is goud waard!


[Bron Afbeelding]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s