Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

TOUCH-THE-CAR CONTEST

1 reactie

’s Ochtends hoor ik in de verte de wekker afgaan, maar ik blijf het negeren. Ik wil niet opstaan, ik wil in deze warme en veilige cocon blijven liggen en de wereld gewoon even op pauze zetten. Ik wil lekker tegen mijn vent aankruipen, zijn armen stevig om mij heen en zijn warme lijf dicht tegen het mijne. We pauzeren om beurten onze wekkers en besluiten dat het begin van de dag nog wel even kan wachten en doen precies wat we zo graag willen: lekker samen doorsoezen.

Deze momenten, en het samen slapen gaan, zijn de meest favoriete momenten van mijn dag. Momenten dat ik me ultiem gelukkig voel, dat ik me geborgen en zo warm van binnen voel. Op die momenten, in onze bubbel, houden we nog dat beetje extra van elkaar, gieren we het uit van het lachen en vinden we de rust die we echt af en toe zo hard nodig hebben.

En juist dat lachen, ongecontroleerd giechelen, geintjes maken, plagen en uitdagen is zo fijn met hem! Het is net alsof je een liefdesdrankje in één slok opdrinkt en vervolgens door heel je lichaam voelt gaan, net als wanneer je voelt hoe hele sterke alcohol zijn weg vindt door je lijf en je opwarmt vanbinnen.

En wanneer we ’s avonds samen naar bed gaan is het, na de “Trusten.” en “Ik hou van je.” een beetje zoals een wedstrijd waarbij je een auto kunt winnen door zo lang mogelijk contact te houden met de auto: of het nou een voet, een arm, mijn hoofd op zijn gespierde borst of ons hele lijf is, we moet contact met elkaar maken. Heerlijk. Dit is ons ding, dit zijn wij.

Maar in die bel van geluk ontstaan soms hele kleine gaatjes, gemaakt door mijn gedachten die als een mug in mijn geluksbubbel prikt en vragen, overpeinzingen en onzekerheden inspuit welke vervolgens een poosje blijven jeuken. Ze bekruipen me zoals een spinnetje of rups kan doen, of misschien wel zo’n overijverige mier, waar je in het begin helemaal geen last van hebt. Maar na een poosje (soms duurt het even, soms ontstaat het ook heel snel) begint het vervolgens vreselijk te irriteren, waarna je het ferm wegslaat. En tja, soms zijn ze hardnekkig en blijven elke keer terugkomen.

Zijn ex, of eigenlijk meer zijn vorige relatie, is zo’n mug, of ben ik het eigenlijk meer zelf? Zijn leven voor mij voelt als een heel andere wereld. Eentje waar ik alles van wil weten, maar tegelijkertijd ook niet. Constant voel ik een nieuwsgierigheid naar ‘voorheen’, gewoon omdat ik nieuwsgierig van aard ben, maar ook omdat ik hem elke dag weer beter wil leren kennen. Wat hem heeft gevormd tot wie hij is, hoe hij bepaalde dingen heeft ervaren, en hoe hij dezelfde dingen nu ervaart, in deze relatie, met mij, maar ook gewoon zoals hij nu is. Kleine fysieke herinneringen aan zijn relatie van 13 (!) jaar roepen in mij soms een tweestrijd op: aan de ene kant wil ik hem alle ruimte bieden en geven om ook nog die kleine restjes van zijn relatie met haar te verwerken en naar hem toe blijven erkennen hoe belangrijk dat deel van zijn leven is en zal blijven, maar aan de andere kant is er een soort jaloezie. Een lintworm die van binnen soms wat vreet aan mijn zekerheid en zich soms weleens afvraagt: had hij datzelfde gevoel met haar ook? En zo ja, hoe moet ik dat dan nu plaatsen? Soms vuur ik uit het niets vragen op ‘m af over haar, over zijn gevoel voor haar toen of over herinneringen en ervaringen van toen. Zo heb ik laatst eindelijk de foto’s van hun bruiloft bekeken en voelt het aan de ene kant als een geruststelling dat het minder spectaculair lijkt op de foto’s dan wat ik me er van voorgesteld had, maar aan de andere kant voelt het als iets waar ik tegen moet concurreren. Iets wat ik moet overstijgen, en waarvan ik hoop dat hij met mij toch een ander (en vooral beter, zo ben ik dan ook wel weer) gevoel heeft dan met haar, al is dit niet te vergelijken.

Dus verbreek ik even het contact met mijn ‘auto’, verlies de ‘wedstrijd’ waarin ik hem blijf vasthouden terwijl we in slaap vallen, zet ik de spoel van gedachten op ‘Record’ en noteer mijn bol kluwen van gedachten. Maar straks… Straks stap ik in het bed wat hij nu slapend warm houdt, kruip onder de dekens en in zijn armen en voel hoe hij me, half ontwaakt, extra stevig tegen zich aantrekt en (als zijn slaperige toestand dit toelaat) een kus op mijn hoofd drukt en op die manier laat zien hoeveel hij van mij houdt. En dan… dan doet niks er meer toe behalve dit moment. Ik hoef die auto niet te winnen. Ik heb de hoofdprijs al.

[Bron Afbeelding]

Advertenties

One thought on “TOUCH-THE-CAR CONTEST

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s