Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

LIEFDESTALEN

Een reactie plaatsen

Het zandbak-avontuur lijkt inmiddels wel lichtjaren geleden en toch word ik keer op keer weer door kleine dingen gewezen op die tijd, herinnerd aan die periode, maar tegelijkertijd is de gevoelsherinnering zo ver weg. Het is net als het hard stoten van je kleine teen aan een deurpost of het slaan met een hamer op je vinger. Je weet dat het soms heel erg pijn deed, maar het echte gevoel van pijn is (gelukkig) nauwelijks te herroepen. Zo voelt de zandbak-tijd ook een beetje voor mij. Mijn lief is nu een half jaar thuis en het lijkt wel alsof hij zeker het dubbele aan tijd weer terug is. En ik weet hoezeer ik hem heb gemist en ook echt moeilijke momenten heb gehad, maar gevoelsmatig is dat gevoel niet meer te herroepen en is het meeleven met anderen wanneer je lief thuis is zo ontzettend anders dan het echt beleven van precies hetzelfde gevoel, ook al deel je hier samen in en weet je hoe het is. Het is de natuurlijke manier waarop je lichaam overleeft, je je op kan maken voor nieuwe uitdagingen en zeker ook dingen verwerkt, maar ergens voelt het ook heel surreëel. De waan van alledag heeft inhoudelijk en gevoelsmatig een andere betekenis tijdens beide periodes. De invulling van de dag is wezenlijk anders, maar ook het delen van gevoelens, ervaringen en gedachten tussen ons beiden is verschillend. Want hoe ver weg hij was in kilometers, zo verbonden waren wij tijdens die 4,5e maand op persoonlijk niveau. Onze diepste gevoelens en meest intieme gedachten deelden we, angsten en onzekerheden konden we bij elkaar kwijt en ik had het gevoel alsof we elkaar op een nog dieper niveau begrepen, juist door die afstand en juist door die beperking in contactmomenten en -middelen. Dus soms denk ik met een beetje weemoed aan die periode, met een beetje heimwee en verlangen, hoe bizar dat misschien ook klinkt. Soms zou ik wel eens weer voor even die momenten opnieuw creëren, voelen en ervaren. Met bijna onhoudbaar stuiteren wachten tot hij online is en ik de bekende Facebook Messenger alert hoor, of zijn foto op mijn iPhone zien verschijnen wanneer hij belt, om hem vervolgens op zoveel mogelijk manieren te willen toevertrouwen hoeveel ik om hem geef en hoeveel ik van hem hou, hoe bijzonder hij is voor mij en dat ik hem niet meer zonder slag of stoot laat gaan.

Maar juist dit bewustzijn zorgt ervoor dat ik denk: waarom niet ook nu? Daar kan ik zelf voor zorgen! Nee, ik hoef nu niet elke week een liefdesbrief te schrijven, kaartjes te versturen en pakketjes te verzenden met allemaal priegel- en knutseldingen, met verrassingen en originele ideeën. Met elkaar skypen terwijl we beiden op de bank zitten is natuurlijk wat apart, maar maar ik kan hem wel nog elke dag laten weten hoeveel ik om hem geef, juist misschien nu wel gemakkelijker dan in die periode, en hem mijn onverdeelde aandacht geven zonder tv aan of andere zaken die onze aandacht afleiden. Oké, de romantiek van post en (tijdelijke) onbereikbaarheid is nu niet aanwezig, maar waarom doe ik niet gewoon waar ik goed in ben: mijn liefde blijven verklaren voor en aan mijn lief.
Een paar dagen terug las ik over de vijf zogenaamde talen van liefde. Auteur Gary Chapman beschrijft de manier waarop men de liefde voor elkaar uit en ervaart als zogenaamde ‘liefdestalen’. Iedereen ervaart en drukt zijn liefde voor de ander op een manier uit die hem past. In een relatie kan het dus voorkomen dat je beiden een andere liefdestaal spreekt en misschien de liefdestaal van de ander niet als zodanig herkent en een liefdestaal gelijk aan jouw primaire liefdestaal van je partner verwacht. Je kunt ook beiden meerdere liefdestalen spreken, maar er zal altijd één taal zijn die jouw grootste voorkeur heeft.

Nu vind ik liefdestaal een wat vage en zweverige term maar de verklaring en uitleg hiervan vind ik zeer herkenbaar. Chapman onderscheidt dus vijf verschillende talen, te weten:

  • Positieve woorden
  • Tijd en aandacht
  • Cadeaus
  • Dienstbaarheid
  • Lichamelijke aanraking

Bij het lezen van deze opsomming wist ik meteen waar mijn voorkeur naar uit ging en wat mijn primaire liefdestaal is, namelijk: positieve woorden. “Complimentjes of waarderende woorden zijn krachtige middelen om liefde over te brengen.”, schrijft Gary Chapman. Dit kun je natuurlijk op verschillende manieren doen. Chapman haalt drie typen positieve woorden aan, te weten: bemoedigende woorden, vriendelijke woorden en nederige woorden. Ik zie dit slechts als voorbeelden om weer te geven wat voor effect ze kunnen hebben, maar het moraal van het verhaal is dat positieve woorden ook juist dat effect hebben. Het is goed voor je eigenwaarde en dus ook goed voor je relatie. Het bevestigt de liefde voor jouw partner op een directe manier.

Het is geen verrassing dat hier mijn voorkeur ligt. Ik ben goed met woorden (tja, waarom schrijf ik anders een blog en heb ik de studie gekozen die ik volg) en ik heb de kracht van positieve woorden ervaren bij mijzelf, maar ook bij anderen, zeker in de tijd dat ik een sportteam van jonge meiden coachte. Deze taal is echter niet enkel mijn voorkeur om mijzelf te uiten en mijn lief te laten zien dat ik van hem hou, het is (onbewust) ook datgene waar ik zelf de meeste behoefte aan heb.

Mijn lief is wat dat aangaat echt een man. Hij is meer een ‘doener’ (wat ook weer naadloos aansluit op zijn beroep), denkt meer op een praktische manier en is wel bereid om over gevoel te communiceren, maar hij zal het niet heel snel zelf opbrengen. Hij zegt weleens “Lekkerding!” tegen me, maar is met ‘positieve woorden’ minder scheutig dan ik. Mijn lief spreekt meer de ‘taal’ van dienstbaarheid. Hij laat mij zien dat hij van me houdt door bijvoorbeeld te zeggen dat ik niet hoef te helpen met de afwas als ik moet studeren of erg moe ben, hij doet het huishouden terwijl ik de boodschappen doe, vindt het niet erg om even wat voor me te pakken of mee te nemen of gaan enthousiast met de praktische uitvoering van een creatief idee van mijn kant aan de slag. Zeker de ideale man, alleen zag ik dit voorheen meer als: lief zijn voor me, handelen vanuit het oogpunt: praktisch gezien is dit handiger, en de ‘aard van het beestje’. Door deze ‘theorie’ van Chapman ben ik me wel meer gaan beseffen dat dit ook zijn manier is om me te laten zien dat ie stapelgek op me is en van me houdt, en tevens ben ik me bewust geworden van het feit dat ik soms ook op zijn manier kan laten zien dat ik van hem hou, juist door dat ene klusje op me te nemen wat al even moet gebeuren, maar er nog steeds ligt, of hem eens lekker op de bank te laten zitten of aan zijn auto laten knutselen terwijl ik de afwas wegwerk en eens met de stofzuiger door ons krotje ga.

Nu is voor mij geen enkele theorie heilig maar probeer ik wel te leren en elementen toe te passen waar ik dit waardevol ervaar. En met de lijst er zo naast herken ik veel situaties, kan zonder twijfelen de elementen aanwijzen waar we zo dicht bij elkaar liggen, maar ook van elkaar kunnen leren. Daarnaast herken ik aan de hand van deze lijst de momenten van ultiem geluk, zoals het feit dat, elke keer wanneer we samen in de auto stappen en ik zijn hand op mijn been voel, mijn hart weer een sprongetje maakt en ik het vaak niet kan helpen om met een grote gelukkige grijns schaapachtig naar hem te glimlachen. En ook onzekerheid komt hier in naar voren. De twijfels of hij echt wel zo gek op me is als hij soms zegt te zijn, of  hij wel net zo gelukkig is met mij als ik met hem en of hij ook net zo geniet van het samenwonen en samen zijn met mij als dat ik doe. Maar ik besef mij ook dat deze eigen onzekerheid vaak voortkomt uit het feit dat hij soms zijn liefde iets anders toont dan ik doe en hoop/verwacht dat hij het op eenzelfde manier uit naar mij toe. Oftewel, in mijn sterkte ligt ook mijn valkuil omdat hier mijn verwachtingen liggen naar anderen toe. Door dit te herkennen bij mijzelf en ook bij de ander kan dit de relatie enkel maar nog beter en mooier maken. Dat is misschien wel de belangrijkste les.

En omdat ik van veel liefde hou, van veel combi’s en veel manieren om hem te zeggen en te tonen dat hij de enige is voor mij spreek ik deze week een extra liefdestaal aan, namelijk die van cadeaus. Een klein cadeautje voor mijn lief wordt deze week bij mij bezorgd. Misschien vandaag al wel… Niets bijzonders, gewoon iets kleins omdat ik van hem hou. Mijn kleine eigen liefdesverklaring van deze week.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s