Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

MINE

Een reactie plaatsen

Vorige week werd ’s avonds mijn aandacht eens opgeëist door een boek. Heerlijk. Even geen tv, geen radio, gewoon lekker een boek. Ik lees graag, maar doe het nog maar zelden. “Geen tijd”, zul je me daar vaak over horen zeggen, maar eerlijk is eerlijk: ik maak er de tijd ook niet voor en de huidige tijdsspanne voor concentratie in het algemeen en voor deze hersengymnastiek specifiek lijkt wel minder dan een nanoseconde.

Maar soms, dan zit ik er net even in. Lekker! Alleen wanneer je dan naar bed moet… Mijn lief gaat al naar de slaapkamer terwijl ik even vooruit blader en bepaal tot hoever ik lees (just like old times!). Oké, stiekem smokkel ik er een hoofdstuk bij, en nog één. Ik stel het slapen gaan uit tot de laatste letter van het boek en loop dan richting de badkamer voor een verfrissende douche voor het slapen gaan. Ik ben bijna bij de badkamer als ik mijn lief vanuit de slaapkamer zijn ‘kussende konijnen lokroep’ (of althans, hij roept de konijnen ook weleens op die manier) hoor voortbrengen. Blijkbaar kan hij dus ook niet zo goed slapen zonder mij, zoals ik niet zo goed kan slapen zonder hem. “Ik ben geen konijn!”, roep ik ‘m toe met een grote grijns die zonder meer door moet klinken in mijn stem.

Hij heeft al gedoucht, dus spring ik er snel alleen nog even onder, waarna ik naast ‘m in bed kruip, voel hoe onze vingers zich verstrengelen en geniet. Als hij even met die hand het contact verbreekt om aan zijn neus te kriebelen denk ik: ‘Doe snel terug! Waar ben je? Mine!’, en hoor in gedachten weer de zeemeeuwen van Finding Nemo en grijns als een neger in het donker om mijn eigen associaties.

Ik hou van ‘mine’. Niet omdat ik graag alle belangstelling krijg of eer wil opstrijken (integendeel!), maar het is een toe-eigening van iets wat ik goed doe, kan, gedaan heb, en ga zo maar door. Tja, als perfectionist heb je die bevestiging nodig, denk ik. Tenzij het dan niet goed is, want dan houd ik niet zo van ‘mine’. Dan verzoek ik toch echt om dat valluik onder mijn voeten waardoor ik even van de aardbodem kan verdwijnen. Zo ben ik dan ook wel weer.

Ik hou ook van ‘mine’ van mijn vriendje’s kant. Ik vind het heerlijk om ‘de zijne’ te zijn, om de aanrakingen te voelen waarmee hij duidelijk aangeeft dat ik bij hem hoor. Ik hou er van hoe hij met een grote glimlach en knipoog, maar wel serieuze ondertoon, zegt dat de ander niks in zijn hoofd moet halen omdat hij anders al zijn botten breekt. Ik lig helemaal krom van het lachen, maar gloei ook van trots vanbinnen, wanneer hij, dronken en ik broodnuchter, langsloopt als ik met een collega sta te praten, me omhelst, kust en dan met een rauwe stem zegt: “Mij!”.

Dito!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s