Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

AFKICKEN

1 reactie

Mannen in uniform hebben altijd een speciale aantrekkingskracht gehad op vrouwen, in welk tijdsbeeld dan ook. Of het nu een brandweeruniform is, dat van de politie, het leger of welk ander stoer (dit is zeker een vereiste, broeders in hun ziekenhuisuniform worden over het algemeen toch minder aantrekkelijk gevonden wanneer het gaat om uniformen) beroepsuniform.

Mooi voorbeeld zijn natuurlijk de bekende stripacts van gespierde mannen in uniform, welke als vanzelfsprekend op elk bachelorette-feestje in de typische Amerikaanse films in beeld stappen, of zoals te zien in de film ‘Magic Mike’ met in de hoofdrol de ‘droomman’ voor vele vrouwen: Channing Tatum (die al eerder in zijn carrière (‘Dear John’) bewees dat dat legeruniform hem goed staat).

Maar bij die knappe geüniformeerde droomman in het echte leven horen ook weleens kanten die minder romantisch zijn, zoals koude nachten alleen in bed, het minder gemakkelijk kunnen delen van momenten die er toe doen, de verantwoordelijkheid voor zijn beestenboel die opeens op jouw schouders komt te liggen, zorgen over zijn veiligheid en welzijn, en jouw wereld die opeens wat meer om hem draait dan je gewend bent. Bij de militaire man in het bijzonder lijken nachten alleen geen uitzondering, of het nu voor een oefening, een uitzending of bijvoorbeeld een opleiding is. Dat sterke stoere thuisfront moet dan de zaakjes regelen, deelt de lakens uit (en dan helaas niet aan hem, en delen zit er dan ook niet in), zorgt dat iedereen nog steeds de onverdeelde aandacht en zorg krijgt en onderhoudt ook nog eens de relatie met die hardwerkende man die tijdelijk buiten de deur woont en leeft.

Toen mijn lief naar de zandbak vertrok waren wij net vijf maanden samen, kenden elkaar een fractie langer en ik woonde nog thuis en hij op zichzelf. Onze relatie: intensief, intens, diepgaand, leuk, grappig, en eigenlijk alles wat je je maar wensen zou, en echt het ‘samen leven’ was enkel tijdens de weekenden (die we dan optimaal benutten en eigenlijk altijd veel te kort was) en ik genoot ervan om het hele bed weer voor mij alleen te hebben als hij er niet was.
Nu wij samenwonen sta ik opeens aan de andere kant. Ik heb het geluk dat we elke avond samen in slaap vallen en elke morgen naast elkaar wakker worden, dat we samen na het werk de laatste ontwikkelingen van de werkvloer en de gebeurtenissen van die dag doornemen en samen na het avondeten de afwas doen (ja, helaas met de hand bij gebrek aan een afwasmachine), waarna ik tegen hem aan kruip op de bank om nog wat televisie te kijken. Maar ik merk ook dat slapen zonder hem opeens niet meer goed lukt als hij weg is en nog thuis moet komen, terwijl ik er geen moeite mee heb om eerder naar bed te gaan als hij thuis is of in slaap te vallen als hij niet thuis hoort te komen. En stiekem… Stiekem ga je hier aan wennen. Voelt het ineens alsof mijn man in vlekkenpak nooit een opleiding verder weg hoeft te volgen of deel hoeft te nemen aan een oefening of uitzending.

Maar een opleiding kont op dit moment wel steeds dichterbij. Eentje van 4 maanden, met in het verschiet de mogelijkheid van een één-jarige opleiding voor mij, waardoor we zullen moeten wennen aan opnieuw een weekend-relatie de komende (bijna) anderhalf jaar. En dat… Dat voelt toch wel even als een stap terug, als een grote drempel die je even over moet, als heftig afkicken van mijn allerliefste (en gezondste) verslaving: hij. Eenmaal in dat ritme zal het wel wennen en zullen we gewoon uitkijken naar de weekenden samen, maar voor die tijd….

Maar als ik dan denk aan die periode, denk ik meteen aan twee lieve vriendinnen. Eentje waarvan haar lief nu al een poos in de zandbak woont en werkt, en de ander, hoogzwanger van een wel heel bijzonder kindje, die (na eerst een lange uitzending) nu al voor de zoveelste keer op stel en sprong haar lief moet uitzwaaien voor de zoveelste oefening en taak die nu net door zijn eenheid uitgevoerd moet worden. En dan knijp ik in mijn handjes met mijn vlekkenpak-man, werkzaam binnen zijn specialisme bij dit krijgsmachtonderdeel, en kan niks anders dan mijzelf een schop onder de kont en mijn lieve vriendinnen een hele dikke knuffel geven.

Meiden, jullie zijn kanjers. En laat die mannen van jullie maar strippen zoals Channing Tatum in Magic Mike als jullie ze weer in de armen kunnen sluiten. Ik bedoel: als je zo’n man hebt moet je er ook maar je voordeel van nemen.


[Bron Afbeelding]

Advertenties

One thought on “AFKICKEN

  1. Mooi geschreven, ik heb een informaticaman. Dus in zekere zin geen uniform, maar wel drie deling pak. Ook erg knap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s