Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

VERKREUKELD

Een reactie plaatsen

Soms moet je even een grote teug lucht inademen. Even een ‘pas op de plaats’, even een rustmoment in die almaar durende sprint, want ik ben tenslotte Usain Bolt niet die maar blijft winnen met wereldtijden op de klok. Soms is het tijd om even te ontspannen, je longen te vullen met zuurstof waardoor je gedachten ook weer wat ruimte krijgen. En soms… soms heb ik daar iemand anders voor nodig, die me even zegt vanavond echt even te ontspannen.

In de spiegel staart een verkreukeld gezicht mij aan, omringd door piekhaar a la Ma Flodder. De wenkbrauwen niet meer netjes in de vorm bijgewerkt die gewenst en gepast is in dit decennia, maar opgesierd door wild groeiende wenkbrauwhaartjes die uit de ban springen. Het lijf wat bij dat verkreukelde gezicht en de eigenwijze (en verwaarloosde) wenkbrauwen hoort is inmiddels de fase van ‘bikini-proof’ voorbij, maar goed, dan is het maar weer in mijn voordeel dat van een nazomer niet heel veel te merken is en dat de zomer nu toch echt op z’n eind komt.

Mijn gedachten en ‘moetjes’ duikelen over elkaar heen, hangen tijdens hun bokswedstrijd tegen de touwen van de ring, wat eigenlijk mijn schedel is en bij nader inzien toch echt niet zo flexibel, en worden vervolgens door de scheidsrechter in de vorm van een roze smartie wat gesust. De druk die ik voel gaat dan in andere dingen zitten. Mijn hoofd lijkt wel een vergiet, want veel dingen onthoud ik niet, mijn sociale vaardigheden dalen tijdelijk tot een dieptepunt, ik word onzeker en humeurig en ben vooral heel erg moe. Mijn lontje brandt wat sneller op en soms kan mijn lief de klappen van mijn humeur niet ontwijken en mopper ik weer op ‘m, terwijl hij dat niet heeft verdiend.

Nog even… Nog even volhouden met de studie. Nog even wat minder tijd om te bloggen, met vriendinnen af te spreken, naar feestjes te gaan en tot laat op te blijven en de volgende morgen weer uit te slapen. En totdat het afgelopen is zeg ik maar “Sorry!”. Tegen mijn vriendinnetjes, mijn familie, tegen jullie, mijn trouwe blog-lezers, en bovenal mijn lief.

En nu? Op naar bed! De uurtjes pakken die ik pakken kan, en hopen dat morgen dat gezicht toch iets minder verkreukelt is en mijn haar net iets minder Ma Flodder.

Afbeelding van Generationbass.com, onder Creative Commons license.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s