Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

THUISKOMEN

10 reacties

Het mooiste van weggaan is thuiskomen, zegt men altijd. Beiden staan in de secundaire arbeidsvoorwaarden van militairen opgetekend, maar hebben ook hun weerslag op het thuisfront. Een uitzending of oefening is niet enkel een ‘militair ding’, maar zeker ook een ‘thuisfront-ding’. De relatie wordt blootgelegd door omstandigheden waar beiden geen invloed op hebben, en het thuisfront blijkt in deze periodes belangrijker dan ooit. Maar zo’n lange tijd zonder elkaar, met beperkt contact, maakt het uitkijken naar het weerzien alleen maar groter…

We zijn wat laat als we richting vliegbasis Eindhoven rijden, en hoewel ik niet diegene ben die mijn lief gaat ophalen (want dan was ik er al veel eerder geweest!), toch voel ik de spanning van het op tijd willen zijn en de aankomst niet willen missen. Het is druk, heel druk, als wij aankomen. Auto’s rijden tevergeefs rondjes op de parkeerplaats, op zoek naar een plekje om te parkeren, en de berm vult zich meer en meer met het ‘overschot’ aan auto’s waar deze parkeerplaats niet op berekend is. We stappen door richting ingang, ondertussen lachend om een man (“Die ken ik.”, zegt mijn lief even later) die met alle geweld zijn auto over een stoeprand rijdt om in het gras te parkeren, maar daarbij omstanders de hoofden laat draaien door het harde geluid van de stoep die de onderkant van zijn auto schraapt.

De Thuisfrontorganisatie is weer aanwezig en bij de deur wordt ons gevraagd of we weten hoe het allemaal werkt hier, op vliegbasis Eindhoven. Jazeker. Een goed bedoelde vraag, maar overbodig in ons geval.
Mijn ogen speuren de hal af, die inmiddels al goed vol begint te lopen (en dan staat er buiten ook nog veel volk!), naar de vriendin van ons die haar man bijna weer in de armen kan sluiten. Mijn gok dat ze achterin, bij het speeltoestel voor de kinderen, te vinden is blijkt een goede. Voordat wij haar hebben gespot heeft zij ons al gezien en loopt ons een paar passen tegemoet. Ze ziet er waanzinnig uit! En ik merk: ik stuiter voor haar mee. Ongemerkt is het gevoel hetzelfde als bij ‘onze’ thuiskomst. Alsof ik nog met één been zelf in thuisfront-modus sta, terwijl mijn lief hier toch echt naast me staat en we elkaar niet 4,5e maand hebben hoeven missen.

Op de achtergrond, en met een grote glimlach, geniet ik mee van het gevoel wat hier heerst en de opwinding wanneer een KDC-10 in het schemerdonker de wielen van het landingsgestel op het asfalt zet. Terwijl veel mensen zich naar het balkon en de grote ramen in de aankomsthal haasten loop ik naar het balkon waar al veel thuisfronters zich verzameld hebben en in spanning wachten op hun geliefden. Kinderen op de schouders, spandoeken, camera’s, smartphones en iedereen die zich zo positioneert (soms op de tenen) om het vliegtuig en straks de mannen en vrouwen te kunnen zien. De sfeer wordt nog eens extra kracht bijgezet en omlijst door een prachtig gekleurde lucht, een cadeautje voor vandaag van de ondergaande zon.
Links van mij staat een man van de thuisfrontorganisatie. Ik herken hem als de ‘extra minuutjes’-man, hij herkent mij natuurlijk niet. Een gek gevoel van afstand, maar toch ook herkenning, en ik hoop dat hij wat thuisfronters van deze groep ook zo gelukkig heeft kunnen maken met wat extra minuten 1-op-1-tijd. Hij vangt mijn blik, loopt naar me toe en zegt: “Nu is het ook pas voor ons klaar. Nu zijn ze ook voor ons pas thuis.” en verwoordt daarmee wat een ieder hier ervaart.

Minuten lijken wel uren als je hier op het balkon of beneden staat, maar zo zal het zeker ook voor de mannen en vrouwen voelen die in het vliegtuig nog moeten wachten tot ze voet op Nederlandse bodem kunnen zetten en met elke stap weer dichter bij familie en vrienden zijn. Wanneer ze dan eindelijk de trap afkomen gaat er hier op het balkon gejuich op en begint men spontaan te klappen. Eindelijk zijn ze daar dan! Beneden in de aankomsthal zal het gevoel niet anders zijn. Ein-de-lijk!

Mijn lief komt naar me toe en samen gaan we naar beneden. Na het korte weerzien vanaf het balkon en beneden bij de ramen is het nu voor iedereen wachten tot het thuisfront hun geliefde eindelijk weer echt in de armen kan sluiten, en andersom. En niet enkel voor het thuisfront lijkt dit lang te duren, maar ook voor de mannen en vrouwen die thuiskomen kan het niet snel genoeg gaan. Ook nu bevestigt mijn lief dat weer, en ik pak even zijn hand vast. Het voelt gek, maar zo fijn, om hier met hem te zijn.

Als je dit, het vertrek én de thuiskomst voor en na een uitzending, ervaren hebt laat dit gevoel je nooit meer los. Soms denk je er aan, haal je herinneringen op en kun je genietend filmpjes en foto’s terugkijken en komt dat gevoel weer een beetje om de hoek zetten, maar op het moment dat ik daar sta, in dezelfde omgeving, dezelfde sfeer, dan is het daar weer. Dat gevoel wat nauwelijks te beschrijven is heeft mij gebrandmerkt en gaat nooit meer weg. Dus geniet ik net zo hard van de thuiskomst van vrienden van ons en collega’s van mijn lief, gewoon omdat ik wéét hoe het is en hoe het voelt.

Als we thuis zijn trek ik mijn lief tegen me aan, sla mijn armen om hem heen en plant een kus op zijn lippen. “Ik ben blij dat jij thuis bent.”, zeg ik ‘m. “Ik ben al een hele tijd thuis hoor, schat.” “Ja, weet ik, maar toch… Ik ben blij dat je hier bent, want ik vind het maar niks zonder jou.”. Ik voel me rijk met hem hier bij me. Heel rijk.

Thuiskomst 21 september 2013

Thuiskomst 21 september 2013

Advertenties

10 thoughts on “THUISKOMEN

  1. Kippenvel hoe je dat gevoel weet te beschrijven!

  2. Kippenvel! Echt prachtig geschreven. Ik weet precies hoe het voelt, mijn broer is 2 keer op uitzending geweest.

    En ja, de thuisfrontdagen.. wachten op het moment in die zaal om te kijken of de ‘jouwe’ op de stoel plaats gaat nemen voor de camera ver hier vandaan, om dan als familie op te springen en te gillen en de meest achterlijke vragen te stellen aan hem omdat je niet weet wat je moet zeggen…

    Het moment.. wachten tot het vliegtuig gaat landen op Eindhoven en tot ze EINDELIJK door die deur heen komen…

    Prachtig! Heel herkenbaar!

    x Marjo

    • Haha Marjolein, ook dat is heel herkenbaar. Vooral de kinderen zijn genieten tijdens de thuisfrontdagen, vind ik. Mooi hoe puur en spontaan dat gaat. Ik riep mijn lief nooit naar voren tijdens het algemene videomoment (de grote ‘Hoi, hoe gaat het?’-show, zoals één van de collega’s van mijn lief omschreef), behalve tijdens Missie Max, maar genoot altijd wel van anderen die dat wel deden (en mijn lief die dan altijd net zo stond dat ie constant in beeld was).

      • Wij riepen ook nooit inderdaad, maar ze konden toen zelf gaan zitten en dan zag je hem dus onverwachts ineens! Was echt super altijd. HAHA ja de Hoi hoe gaat het-show… herkenbaar inderdaad.

        Missie Max.. Die meneer met zijn vragen als: ‘Hoeveel mensen heb je nou doodgeschoten?’. Eikel…

        Mijn broer zagen we tijdens oudejaarsavond ineens bij Max op TV met een Kerstmuts!

  3. Wauw! Kippenvel is wel het eerste wat ik ook dacht. Wat goed geschreven zeg, echt een beleving. xx Sabine

  4. Jij kan zo ontzettend goed schrijven. Elke blog die ik lees geeft me kippenvel. En gelukkig zit jou man nu lekker thuis. 🙂

  5. Mooi geschreven! In onze vriendenkring zitten veel militairen dus wij maken van dichtbij mee hoe heavy die uitzendingen zijn.

  6. Afgelopen weekend weer mijn man weg gebracht! En inderdaad na een verdrietig afscheid is het mooiste de thuiskomst. Aftellen dus!

    • Succes de komende tijd Baudine. Het afscheid is altijd verdrietig, en gedurende periode zullen er ook genoeg rot-momentjes zijn dat je elkaar mist (laten we daar maar gewoon eerlijk over zijn, haha), maar ik hoop dat jullie ook kunnen genieten van gelukmomentjes, hoe klein dan ook, en dat jullie elkaar snel weer in de armen kunnen sluiten (hoe ver weg dat soms ook lijkt).

      En als je soms even wil spuien of je verhaal wil delen, dan kan dat hier, of via de mail of social media. Schroom niet. Zoals ik al schreef: als je weet hoe het is, dan is het nooit meer hetzelfde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s