Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

DE CHOCOLADELETTER

5 reacties

Af en toe wordt op het werk van mijn lief weleens een feestje gehouden, welke vooral door inwonende collega’s wordt bezocht. Ik kom er ook weleens en het is altijd een boeiend schouwspel, vooral als je zelf niks drinkt (wat 9 van de 10 keer het geval is voor mij) want mijn naam is aan het eind van zulke avonden altijd Bob.

Mijn lief beeldt het altijd uit als mensen vragen wat ik wil drinken door zijn handen op tien en twee uur te zetten en net als in de meest slechte films zijn handen met korte halen heen en weer te wiebelen alsof hij een auto bestuurt. Wie dat ook echt zo doet is mij altijd een raadsel.
Goed, terug naar het schouwspel genaamd: werkfeestjes. Eigenlijk een must om eens mee te maken als je iemand kent in zo’n vlekkenpak. Mensen die je normaal gesproken alleen in datzelfde vlekkenpak tegenkomt kunnen er soms zo anders uitzien in burger bijvoorbeeld. Ook gaat het vaak tijdens zo’n feestje toch sneller over persoonlijke dingen, al blijven het altijd collega’s van en kan ik soms de gesprekken niet volgen of snap de humor niet van een bepaalde situatie, waar je toch écht bij had moeten zijn.

Gisteravond was ik, zoals bijna elke avond de afgelopen weken, nog tot laat op de werkplek te vinden om meters te maken voor de studie. Het slechte slapen en de lange dagen beginnen langzaamaan zijn tol te eisen en ’s avonds is er niet veel meer van mij over dan een slaperig vogeltje die net aan het nest weet te vinden voor ze in slaap kukelt. Een feestje, daar stond mijn hoofd dus niet naar. Dat van mijn lief echter wel, en aangezien ik zijn vervoer was hield het ook voor mij in dat er een feestje op het programma stond na mijn studieavond-programma. Oké, ik weet wel dat als ik echt naar huis wil hij gewoon mee gaat, maar je gunt zo’n jongen toch ook een drankje en een feestje.

Bij aankomst merk ik al snel dat ik mij er die avond gewoon niet toe kan zetten. De mannen waar ik normaal gesproken gedurende de avond mee optrek kunnen mij niet uit een slaperige toestand ontwaken en ergens wat energie aanboren. Ik voel me meer een toeschouwer dan participant, met harde muziek die in mijn oren tuut en twee pianisten op het podium die, te zien aan de ‘dancemoves’, de nostalgie bij mijn lief opwekken met oude liedjes ‘uit zijn tijd’. Ik voel me niet lekker in mijn lijf, in mijn overdag-kloffie en tussen deze mensen waar ik me normaal gesproken zo thuis bij kan voelen. Als mijn lief tegen me praat ruik ik de bierwalm en het aantal keer dat ie me tegen zich aantrekt en me aanraakt maakt de optelsom compleet: daar is al aardig wat bier naar binnen gegoten.

Ik lach in mijzelf, maar ben er eigenlijk wel klaar mee. Omdat ik mijn lief nog even een leuke avond gun en er ook niet als vreemde ‘loner’ bij wil zitten ga ik (zonder het mijn lief te melden, want die is alweer naar een andere collega gefladderd) naar buiten. Ik ben wel toe aan wat frisse lucht. In de auto ligt nog een boek wat ik wil lezen, dus loop ik naar de auto en parkeer deze onder een straatlantaarn zodat ik heerlijk in relatieve rust de woorden in mij op kan nemen.
Na een poosje beseft mijn lief dat ik er niet meer ben, waarna hij me belt en vervolgens een WhatsApp-bericht stuurt. Ik vertel hem dat ik in de auto zit. ‘Op de parkeerplaats dan voel ik me bezwaarde’, krijg ik terug, waarbij ik al langzaam in de lach schiet. Hij appt me (dit keer wel begrijpelijk) dat hij zijn tas pakt en er zo is.

In de auto staart hij me liefdevol en bezorgd aan. Het concept dat ik prima even in de auto een boekje kan lezen terwijl hij gezellig van het feestje geniet kan er niet in bij hem, wat mij op mijn beurt weer aan het lachen maakt. Terwijl ik wegrijd zeg ik hem zijn gordel om te doen en geef hem de chocoladeletter die ik die avond voor ‘m had gekocht, gewoon zomaar. Schuldbewust en ergens vol ongeloof houdt hij de letter in zijn handen, gevolgd door een “Waarom doe je dat nou?”. “Gewoon. Omdat je van chocolade houdt.” Hij komt tot de conclusie dat het stom is, en vooral oneerlijk. Ik begin nu echt te lachen en vraag hem waarom. Verwoed probeert hij uit zijn woorden te komen, wat bepaald niet lukt. “Ik probeer geen ruzie te zoeken hoor. Maar het is gewoon omdat ik van je hou!!” Mijn lachen ontwikkelt zich langzaam in een lachstuip. Opnieuw vestigt zijn aandacht zich op de chocoladeletter en vervolgens op mij. Hij knijpt het doosje bijna fijn. “Dit is niet eerlijk!”, gromt hij, waarna ik liefdevol, doch genadeloos word gemept met de chocoladeletter. Wat er niet eerlijk is? Iets met Mars & Venus en nog maar 7 minuten tot thuis om het uit te leggen en dat lukt echt niet! Veel te kort. Tja… Dus… Hij wendt zich tot mij, de chocoladeletter nog steeds stevig vasthoudend: “Waarom heb je dat nou gedaan?” “Wat?” “Die chocoladeletter. Daar word ik dik van!” Op dit moment gier ik het uit van het lachen, wat hij in zijn aangeschoten bui maar niet kan begrijpen. Hij voelt de kwelling van de onmogelijkheid van mannen om vrouwen te begrijpen en vooral om het goed te doen, waarbij hij bij tijd en wijlen bijna een pruillip trekt. Vooral wanneer ik hem vraag of hij het nou over zijn ex heeft of over mij. “Over vrouwen in het algemeen.” “Schat, dat kan niet, want je kent alleen mij en haar. En je moeder….” Bijna-pruillip.

Eenmaal thuis wordt na een lange knuffel en veel kusjes de aandacht gericht op de baardagamen. De glazen deur van het terrarium gaat open en ik zie het al helemaal gebeuren, zeker gezien eerdere ervaringen waarbij slaperige konijntjes per sé uit hun hok gehaald moesten worden omdat hij ze wilde knuffelen, dus zeg ‘m dat hij ze niet moet oppakken. Ze slapen net zo lekker. “Ik wil ‘m alleen maar aaien! Hij ligt er zo lief bij!”

In bed is mijn lief veranderd in en giechelende schooljongen, wat mij hardop doet schateren van het lachen, terwijl hij me met zijn typische bezopen natte kussen belaagt. Er is geen houden aan en zijn “Ik hou van je.” klinkt opeens komisch. “Kom hier bij me!”, zegt hij uiteindelijk, terwijl hij mij dicht tegen zich aan trekt. Het is tijd om te slapen. Ik kruip dicht tegen ‘m aan, en val met een grote glimlach in slaap. This so made my day! En keer op keer gedurende de nacht word ik, wanneer ik wakker ben en even beweeg, weer dicht tegen ‘m aan getrokken. Mijn vriendje is toch zo grappig als hij gedronken heeft! Wie had nou gedacht dat je zoveel plezier kon beleven aan een chocoladeletter die je niet zelf opeet. Heerlijk.

Melk Chocoladeletter. Eigendom van Cliph. Gebruik op basis van creative commons license.

Melk Chocoladeletter. Eigendom van Cliph. Gebruik op basis van creative commons license.

Advertenties

5 thoughts on “DE CHOCOLADELETTER

  1. Leuke post!

    Onze dronken vriendjes hebben wel wat van elkaar weg.

  2. Hahaha is de jouwes ook al zo. Mijn vriendje wordt ook zo super liefkozend en gaat daarbij ook nog lieve kusjes geven en dansen haha. Terwijl hij een hekel heeft aan dansen!

    Leuk gescheven!

    x Marjo

  3. Vrouwen en chocolade zeggen ze altijd, nou ook mannen lusten hem wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s