Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

IK PAS MEER IN EEN BOEKET

2 reacties

Sommigen zeggen weleens dat je eerst op jezelf moet gaan wonen wanneer je het warme nest van je ouderlijk huis verlaat. Op eigen benen staan, je vleugels uitslaan en nog meer van zulke metaforen. Ik heb dat niet gedaan. Van het warme thuis bij mijn ouders heb ik meteen mijn voet bij mijn lief tussen de deur gezet, of eigenlijk: hebben we samen een voet tussen een deur gezet en stapten we samen (nee, ik werd niet getild) over de drempel van ons gezamenlijk thuis.

Ik ben niet zo’n plant die alleen in een pot opbloeit. Nee, ik pas meer in een kleurrijk boeket. Ik heb andere bloemen nodig om maximaal te stralen. Natuurlijk ben ik prima en mooi genoeg op zichzelf en heb ik goede eigenschappen en veel kleur. Maar ik doe het beter met anderen om mij heen. Ik bloei tot volle waarde omringd door andere mooie bloemen. Ik heb kruisbestuiving van geluk nodig, naast de basisstoffen liefde, warmte, waardering en geborgenheid.

Waardering van anderen is voor mij dus heel belangrijk. Ik kan genieten van veel unieke bezoekers op mijn blog, views van blogposts die de lucht in schieten of comments op mijn geschreven stukken. Maar ook van een complimentje of het feit dat iemand mij of mijn werk belangrijk genoeg vindt om te delen met zijn vrienden, collega’s, netwerk. Ik kan met hetzelfde gemak weer een (figuurlijk) sprongetje in de lucht doen bij het horen van een compliment, ook al heeft iemand datzelfde al eens eerder gezegd. En ik kan zonder moeite (weer die figuurlijke) centimeters groeien als ik hoor dat iemand trots is op iets wat ik heb gedaan (wow! Vinden ze dat echt? Te gekgaafcool!). Ik kan groeien van een bedankje in het verkeer, doordat ik blijkbaar voor een klein moment het leven van een ander positief geraakt heb, en van het feit dat ik de afwas kan doen terwijl mijn lief op de bank in slaap is gevallen. Of gewoon van het feit dat ik iets enorm goed heb gedaan. Zo maak ik er een sport van om mijn auto kaarsrecht te parkeren en kan ik echt genieten als ik mijn gelijk krijg (of nou ja, eigenlijk gelijk heb natuurlijk).

Vaak lees ik op social media vragen als ‘Je blogt toch niet alleen om meer volgers te krijgen?’, waarna ik soms bijna een schuldgevoel ontwikkel over het feit dat ik dat best zou willen. Natuurlijk blog ik in de eerste plaats voor mijzelf en om mijn verhaal te delen met wie het maar wil lezen. Maar natuurlijk is het egostrelend om te merken dat steeds meer mensen mijn blog weten te vinden en dat anderen zoveel herkennen in datgene wat ik zo recht uit mijn hart schrijf. En nog belangrijker: ik zie zoveel nieuwe mogelijkheden in de interactie met anderen! Hoe je elkaar kan aanvullen, versterken en positief kan raken in het leven.

En misschien juist omdat ik zo streng ben voor mijzelf heb ik de voeding van anderen nodig. Ben ik op zoek naar goedkeuring en waardering, op een manier misschien waar menig (pseudo)psycholoog een Freudiaanse theorie op los kan laten, maar dat interesseert me geen biet! Waarom mogen we niet genieten van de complimenten en moeten we altijd maar bescheiden blijven? En waarom geven we vooral elkaar niet wat meer waardering? Want zelfs (of misschien wel juist) de bloemen die het hardst roepen zelfstandig te zijn en het alleen te kunnen, groeien en bloeien nog groter en nog mooier op een basis van liefde, warmte, waardering en geborgenheid en het geluk wat anderen hen schenken.

Ik ben een boeketbloem, maar voel mij soms als een klavertje vier. Eat your heart out, Guus Geluk!

Spread the Luck. Eigendom van GiftedChild777. Gebruik op basis van creative commons license.

Spread the Luck. Eigendom van GiftedChild777. Gebruik op basis van Creative Commons License.

Advertenties

2 thoughts on “IK PAS MEER IN EEN BOEKET

  1. Een beetje bescheidenheid kan nooit kwaad, maar dat betekend niet dat je niet mag genieten van oprechte complimenten.
    En je blog is nou eenmaal leuk om te lezen, ik lees ze in ieder geval elke keer weer met een glimlach op mijn gezicht 😀
    Ga dus vooral door!
    Groetjes Wendie

    • Haha, helemaal mee eens hoor. Ik voel me zelf vaak altijd wat ongemakkelijk onder complimentjes (wat nergens voor nodig is, I know, maar iets met de aard van het beestje of iets dergelijks), maar kan er in stilte wel enorm van genieten.
      Als iedereen nou elke dag één iemand een complimentje zou geven. Een soort ‘pay it forward’. Dan zouden we allemaal elke dag een geluksmomentje kunnen ervaren.

      En dank je wel! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s