Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

ZAND OVERAL

1 reactie

Ik geniet van uitslapen, maar vaak op een andere manier dan mijn lief. Uitslapen betekent voor mij meer ‘lekker lang in bed liggen en niets hoeven doen’, tegenover zijn vorm van uitslapen die veel letterlijker opgevat kan worden: slapen totdat je er op één of andere manier uit moet. Of dit nou is omdat het zo warm is dat je letterlijk je bed uit drijft, door de natuurlijke drang tot je bed uit komen omdat je blaas signalen geeft dat ie geleegd wil worden (vaak weer opgevolgd door een nieuwe uitslaap-sessie) of omdat je vriendin het wel genoeg vindt en je (op welke subtiele of minder subtiele manier dan ook) duidelijk maakt dat je slaaptijd er op zit.
Ik wijt deze eigenschap maar aan de militaire training die de mannen in vlekkenpakken de waarde van slaap heeft doen inzien en ze bewust, danwel onbewust, heeft doen transformeren in een batterij die tijdens het weekend maximaal oplaadt met slaap’juice’, want je weet het maar nooit… Wie weet vraag ik hem de rest van de week wel om elke dag vijftig push-ups, honderd sit-ups, kilometerslange speedmarsen en oneindige seksmarathons (oké, deze vaardigheid heeft hij buiten militaire training opgedaan) waarvoor hij alle energie nodig heeft. Maar met welk excuus ‘de man’ ook zal komen voor deze slaapgewoonten, stiekem denk ik in stilte dat het gewoon een mannenkwaal is die zij collectief tot kunst verheven hebben.
Goed… Ik dwaal af… Uitslapen en de definities hiervoor, voor mijn lief en mijzelf. Nu we hem (net weer iets te uitgebreid) besproken hebben zal ik kort eens mijn manier van uitslapen beschrijven. Uitslapen houdt voor mij in dat ik na het standaard uren slaap wat mijn lijf vindt dat het nodig heeft (gemiddeld zo’n 8,5 a 9 uur per nacht) mijn ogen open en (hoe moe ik ook ben) mijn grijze massa begint te werken waardoor het over is met de (interne) rust. Begrijp mij niet verkeerd: ik zou graag eens willen ‘coma-slapen’ zoals mijn lief deze vaardigheid zo goed beheert, het is mij alleen niet gegund…

Als ik dit weekend op zo’n luie zaterdagochtend (wat is dat gevoel toch heerlijk, het soort van: er gaat vandaag geen wekker af!) naast me kijk ben ik onder de indruk van zijn mooiheid, van hoe hij heerlijk ontspannen en diep in slaap in- en uitademt en echt wat jongensachtigs heeft. ’s Ochtends is het een soort kroeldans die we uitvoeren, voornamelijk omdat ik niet stil kan liggen als ik eenmaal wakker ben geweest. Als hij me dan dicht tegen zich aantrekt en mij slaperig in een soort semi-automatisme kriebelt geniet ik. Niet veel later draait hij weer op zijn rug en vervolgens op de andere zij. Nu is het mijn beurt om dicht tegen hem aan te kruipen en ik adem diep zijn geur in. Op zo’n luie uitslaapdag en met alle ontwikkelingen op Defensie-gebied besef ik me nogmaals hoe kostbaar deze momenten zijn en hoe ik tijdens onze uitzending genoot van zijn geur in het t-shirt dat hij (verplicht) naar mij opstuurde. De geur die nu zo vertrouwd en ‘altijd aanwezig’ is, bijna (‘gevaarlijk’) vanzelfsprekend.

En zo lijkt die zandbak altijd weer terug te komen, op welke manier dan ook. Of het nu zijn eigen vertrouwde geur is, een bepaald liedje wat de herinneringen weer oproept, of de column van Loesje V ‘Meet the boss’ zaterdagmorgen die zo herkenbaar verwoordt: “Als hij terugkomt uit het land van stof en vuil vragen ze niet naar jou. Ze zullen alleen vragen naar zijn verhalen. Dit is een wereld van binnen- en buitenkant waartegen jij je moet wapenen.” En soms wordt maar al te goed duidelijk dat dat (zelf)verdedigingsmechanisme nog steeds op de achtergrond draait, zoals eind deze week toen mijn zusje mij ’s ochtends vroeg opeens zei dat ze papa miste. Ze had over ‘m gedroomd en ik weet als geen ander hoe dat is wanneer je vervolgens weer wakker wordt: klote en verdrietig… Wanneer ik dit tegen mijn lief (die deze week ziek in bed lag) vertel voordat ik richting mijn werk vertrek hoor ik hem vragen “En jij?”. Deze vraag overvalt me en met een kort en vooral onduidelijk gemompel sluit ik de deur van de slaapkamer. Het antwoord is te complex en misschien ook wel te confronterend. En dat restje stoere ‘ik red mij wel, maak je maar geen zorgen’-mechanisme vanuit de zandbak-tijd neemt het van me over, op haar beurt mij weer confronterend met mijzelf.

Fijn, zo’n zandbak… Dat zand vind je echt altijd en overal weer terug!

Advertenties

One thought on “ZAND OVERAL

  1. Goed schreven, heel herkenbaar ook. Op slaap gebied dan. Vriendlief kan uren in bed liggen slapen terwijl ik er echt uit moet als mijn ogen zijn geopend anders krijg ik nog hoofdpijn als cadeautje toe. Maar de momenten dat je fijn tegen ze aan kan liggen zijn onbetaalbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s