Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

HET VIRUS WAT ZELFS MIJN KRIJGER VELT

4 reacties

Mijn lief heeft in zijn vlekkenpaktraining vaardigheden geleerd om te overleven in erbarmelijke omstandigheden. Geen berg te hoog, geen brug te ver en geen slaaptekort teveel. Prikken met een lage dosis virussen werden in zijn arm gejast (want echt heel poezelig zachtjes gaat dat niet. Het zijn tenslotte toch stoere mannen en vrouwen) zodat hij de grootste bacteriële monsters kon weerstaan. En het werkt! Als hij griep en koorts heeft probeert hij toch nog te werken, tenzij hij bijna omvalt en het dus écht niet meer gaat. Alleen dat ene virusje, waar al die mannen toch zo vatbaar voor zijn… Tegen dat ene stomme kleine virusje waardoor altijd weer het stereotype man wordt bevestigt is zelfs mijn man in vlekkenpak niet bestand. Waar heb ik het over? Verkoudheid!

Symptomen: snotteren (inclusief veel sniffen en het ophalen en snuiten van de neus) en niezen, pakken papieren zakdoekjes die overal mee naartoe worden gesleept en het humeur van de getroffen man die met een noodvaart waar een komeet nog jaloers op kan worden naar beneden keldert. De grapjes waar hij dagelijks om kan lachen kunnen hem nu niet echt meer animeren, hij gaat opeens op tijd naar bed en het zelfleed is compleet.

En laat ik het nou net treffen: mijn man is recentelijk besmet met dit virus! Ik heb (natuurlijk!) nergens last van, kan net zo dicht naast ‘m zetten of hem een kus geven als hij net zijn bacteriën in het universum heeft geniest, maar mijn lief is zielig.

Vanavond vervalt ons niet-stereotype huishouden dan ook ineens in een huishouden met stereotype rolpatronen. Ik kook snel wat eten, wat we allebei naar binnen schuiven (want: niet teveel tijd vanavond, omdat in mijn agenda ook een avondprogramma staat ingepland) en wanneer we na het eten nog wat uitbuikend naar de tv kijken wordt het opeens toch wel verdacht stil naast mij. In diepe rust genieten zowel vriendlief als ons huismormel van een powernap. Ik kan hem nu wakker maken (wakker worden, wakker worden, wakker worden!), maar besluit hem te laten liggen. Het andere (ook slapende! Ben ik nou de enige hier die wakker is op dit normale tijdstip?) huismormel leg ik bij ze en vervolg mijn stereotype (en niet gebruikelijke) werkzaamheden. Ik ruim de tafel af, doe de gehele afwas (meestal een taak die we verdelen, hij het afwassen, ik het afdrogen), schrob het fornuis en ruim de boel op.

Mijn krijger ontwaakt inmiddels langzaam en hervat zich (na een korte terugval waarin ik hem de slapende beestenboel hoor toespreken met “schatjes”) door korte kreten commentaar richting de tv te roepen en af en toe de knoppen op de afstandsbediening in de drukken. Aan het einde van mijn takenpakket brengt hij de beestenboel terug naar hun eigen hok en prepareert ons eigen slaaphol voor die andere basisbehoefte. Heel even denk ik dat hij maar meteen het bed in duikt, maar dit was een schijnbeweging, al is hij wel de eerste vanavond die onder de dekens kruipt terwijl ik nog op de bank zit. Tijd om ‘m wat extra vitamientjes te voeren, want dit moet geen trend worden natuurlijk. Haha.

Disclaimer
Bij het schrijven van deze blogpost is het mannelijk ego ondergeschikt bevonden aan de creatieve expressie van de schrijfster. Enkel door het lijdend (dubbelzinnige woordbonus!) voorwerp en/of lotgenoten schriftelijk ingediende reacties zullen in behandeling worden genomen en maken kans op hun eigen rectificatie-rubriek op dit blog.

Advertenties

4 thoughts on “HET VIRUS WAT ZELFS MIJN KRIJGER VELT

  1. Hahahaha, geniaal beschreven. En inderdaad mannen worden errug zielig van verkouden zijn, geen idee wat dat is maar op de een of andere manier is dat zo’n lijdensweg.

  2. Heerlijk geschreven. Heel herkenbaar ook. Afgelopen week heeft mijn lief voro het eerst weer gevoetbald en ik heb de hele week moeten aanhoren hoeveel (spier)pijn hij wel niet had. Ik heb heel hard gelachen. :’)

  3. Hallo,

    Ik heb dit verhaal gestopt na je eerste zin, want bij de luchtmacht leer je niet overleven in erbarmelijke omstandigheden, dat leer je bij de commando’s… Luchtmachters (ik ook) zijn gewoon mensen met dezelfde kleding meer niet hoor ok een beetje overleven kunnen we wel maar als het te spannend word dan trekken wij wel onze keutel in hoor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s