Zij van hem

Mijn leven met een man in een vlekkenpak

WATERKOUD

1 reactie

Een bijna alledaags woord waar niemand van opkijkt, maar wanneer ik het beschreven zie in de laatste roman van Niels Roelen (Leven na Uruzgan) besef ik mij dat dit woord voor mij dit jaar een nieuwe lading heeft gekregen. Of eigenlijk een extra eigen definitie, een eigen oorsprong.

Waterkoud. Volgens ‘de dikke Van Dale’ (de meneer die altijd op antwoord wacht, naar verluidt, maar vooral antwoorden geeft, en opeens altijd met dik wordt geassocieerd door het grote scala aan woorddefinities die onze Nederlandse taal rijk is) het woord dat een vochtige en koude atmosfeer in één geheel beschrijft. En bij het uitspreken van dit woord weet iedereen hoe het voelt, waterkoud. Zo ook ik:

In januari dit jaar sta ik daar. Dapper in mijn jurkje, speciaal opgedoft voor hem en ook een beetje voor mijzelf omdat ik zo trots was op de kilo’s die ik tijdens die uitzending achter mij had gelaten. Wachtend op de thuiskomst van mijn lief.
Drie dagen eerder stond ik hier ook, dit keer wel vrij goed ingepakt, om al te proeven van het zoete gevoel van thuiskomen toen de lief van mijn vriendin vanuit de zandbak in Nederland weer voet aan eigen bodem zette voor zijn welverdiende verlof. Het landschap was toegedekt met een dikke laag sneeuw en de gesmolten sneeuw spiegelde binnen nog na, door vele schoenen toegelaten tot de behaaglijke warmte van de aankomsthal van vliegbasis Eindhoven.
Deze dag is het niet anders. De toen nog verse sneeuw ligt er inmiddels al een paar dagen en de sneeuwkristallen schitteren bij lichtval in de schemer die het landschap tot slaap sust en voorbereidt op de nacht. We mogen het balkon niet op, zoals drie dagen ervoor wel mogelijk was, dus heb ik een plekje bij het raam veroverd om het weerzien met mijn lief iets te vervroegen, dan pas op het moment dat hij door de bekende gang alle familie en vrienden van zijn detachement tegemoet komt lopen.

Hoewel hij met het toegewezen zomerse desert-uniform in de besneeuwde zandbak heeft staan barbecuen en het ook daar koud heeft gehad zie ik hem hier nu blauwbekken voor het raam en kan ik de korte zin “Het is koud!” zonder moeite van zijn lippen aflezen. “Mietje!”, grap ik hem toe, refererend naar die ene dag dat hij als overgang op Kreta heeft mogen doorbrengen terwijl wij ons al weken door dit winterse landschap sjouwen. “Het gevoel van kou is daar in die zandbak heel anders”, vertelt hij mij later als ik er naar vraag.

De hal heeft zich gevuld met warmte van alle lichamen die in spanning wachten op het moment dat ze hun geliefden weer zien en nadat we elkaar eindelijk weer in de armen hebben kunnen sluiten en ook onze families zijn begroet lopen we samen het winterse landschap weer in, op weg naar de auto. “Brrrr! Koud!”, zegt hij, waarna hij het nogmaals kracht bijzet door juist dát woord te gebruiken wat ik drie dagen eerder ook al hoorde van mijn vriendin haar lief: “Waterkoud!”

Hoe taal opeens nooit meer hetzelfde kan zijn…
DSC_1238

Advertenties

One thought on “WATERKOUD

  1. Ondanks dat ik dit nu lees in een goed verwarmd huis, voel ik even de kou, voel ik even het gevoel! Woorden krijjgen soms een hele andere betekenis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s